Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007

Απάντηση θα πάρουν ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΙ ΑΓΩΝΑ



free player from mysplayer.com

Πέρασαν ήδη 34 χρόνια από τότε που μια χούφτα στρατιωτικοί –με τη στήριξη και την βοήθεια των ΗΠΑ- έστρεψαν τα όπλα που τους έδωσε ο λαός για να τον προστατεύουν από τους εχθρούς του ενάντια στον ίδιο το λαό. Μας χωρίζουν 34 χρόνια από κείνες τις μέρες που ο λαός, με πρωτοπόρους τους νέους, έδειξε πως όπως στα μάρμαρα «κακιά σκουριά δεν πιάνει» έτσι δεν πιάνει «αλυσίδα στου ρωμιού και τ’ αγεριού το πόδι».
Πριν μιλήσουμε για τα γεγονότα που σημάδεψαν τον Νοέμβρη του ’73, είναι σκόπιμο να ξετυλίξουμε το κουβάρι των γεγονότων για να δούμε πώς φτάσαμε στην εξέγερση.

Μετά την απελευθέρωση από τους φασίστες κατακτητές, η Ελλάδα γίνεται με το αίμα και τη βία προτεκτοράτο της Βρετανίας και αργότερα των ΗΠΑ. Μα, παρά τη στρατιωτική νίκη τους και την εναλλαγή υποτακτικών κυβερνήσεων, οι ξένοι δεν καταφέρνουν να κάμψουν το πνεύμα αντίστασης των Ελλήνων. Έτσι, από το 1950 και μετά, καλπονοθευτικοί εκλογικοί νόμοι και «κοινοβουλευτικά» πραξικοπήματα προσπαθούν να διαιωνίσουν την κατάσταση. Μάταια. Οι Έλληνες μπορούν ν’ αναγνωρίσουν τους εχθρούς ακόμα κι όταν «μπαίνουν στην πόλη κρατώντας δώρα οι οχτροί». Η γενιά της Αντίστασης δίνει τη σκυτάλη στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη και τη γενιά του 1-1-4. Μετά την Ηλέκτρα και τον Μπελογιάννη έρχεται η σειρά του Σωτήρη Πέτρουλα να ποτίσει με το αίμα του το δέντρο της λευτεριάς. Η CIA και το παλάτι απεργάζονται νέα σχέδια ανωμαλίας για να προλάβουν τα χειρότερα. Η δικτατορία δεν μπορεί άλλο να φορά τη μάσκα του κοινοβουλευτισμού. Πρέπει να δώσει τη θέση της στους στρατιωτικούς. Έτσι, στις 21 Απρίλη 1967 ο φασισμός δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο.
Μέχρι τότε οι μόνοι τρόφιμοι των φυλακών και των τόπων εξορίας είναι οι κομμουνιστές. Τώρα είναι η σειρά και του αστικού πολιτικού κόσμου να «γίνει καλά» έτσι όπως το εννοεί η ομάδα των συνταγματαρχών. Σύμφωνα με το παραλήρημα του δικτάτορα Παπαδόπουλου, ο λαός είναι «ασθενής» που πρέπει «να δεθεί στο χειρουργικό τραπέζι», «να εγχειρισθεί» και να μπει «στον γύψο» μέχρι να γίνει «καλά». Πόσο θα κρατήσει η «επέμβαση» θα το αποφασίσει το «ιατρικό συμβούλιο» των συνταγματαρχών. Στη διάρκεια της 7χρονης «εγχείρησης» χιλιάδες πολίτες από όλες τις πολιτικές παρατάξεις συλλαμβάνονται και οδηγούνται σε φυλακές και ξερονήσια για να δοκιμάσουν τη «θεραπεία» των συνταγματαρχών. Η χώρα που γέννησε αξίες σαν την ελευθερία και τη δημοκρατία γίνεται τώρα πεδίο δράσης του σμπίρου, του χαφιέ, του καταδότη.
Μα ο λαός δεν υποτάσσεται εύκολα. Όσο κι αν όλα τα σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά, βρίσκει τρόπους αντίδρασης. Άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών και του πολιτισμού, πολιτικοί και απλοί πολίτες τραβούν το δρόμο της εξορίας ενημερώνοντας την Ευρώπη για ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Οι υπόλοιποι μέσα στη χώρα αρχίζουν να οργανώνονται ενάντια στο καθεστώς. Από τους πρώτους είναι και οι μαθημένοι σε διώξεις και έχοντες ήδη παράνομους μηχανισμούς κομμουνιστές.
Το 1973 έρχεται εγκυμονώντας πολλά γεγονότα…
Από τους πρώτους μήνες της νέας χρονιάς στις φοιτητικές σχολές επικρατεί ταραχή καθώς η χούντα θέλει να ξεμπερδεύει με όσους την αμφισβητούν. Οι μόνοι χώροι αμφισβήτησης και κριτικής στο καθεστώς είναι τα αμφιθέατρα όπου δάσκαλοι και φοιτητές επιμένουν να έχουν άποψη και τολμούν να την λένε. Το Φλεβάρη του 1973 τα πρώτα σύννεφα της καταιγίδας που έρχεται μαζεύονται πάνω από τη Νομική. Αν και οι κινητοποιήσεις σταματούν γρήγορα, όλα δείχνουν πως η αντίδραση των φοιτητών φουντώνει. Το καθεστώς προσπαθεί με βίαιες επιστρατεύσεις φοιτητών να πνίξει κάθε αντίσταση. Μάταια…

Ο Νοέμβρης μπαίνει κουβαλώντας «το νόημα πού’χει κάτι απ’ τις φωτιές». Τη σκυτάλη από τη Νομική παίρνουν τώρα οι φοιτητές του ΕΜΠ ζητώντας λύσεις στα φοιτητικά προβλήματα. Σύντομα φοιτητές κι από άλλες σχολές μαζεύονται στο Πολυτεχνείο.
Στις 14 Νοέμβρη στις 7 το απόγευμα αποφασίζεται η κατάληψη του Πολυτεχνείου. Το κίνημα αρχίζει να οργανώνεται. Φτιάχνεται Συντονιστική Επιτροπή κατάληψης. Σύντομα ξεκαθαρίζεται πως η λύση των φοιτητικών προβλημάτων συνδέεται άμεσα με την πτώση της χούντας. Οι φοιτητές στο μανιφέστο τους τονίζουν πως «τα προβλήματα σχετικά με τον εκδημοκρατισμό της Παιδείας και τη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος δε λύνονται χωρίς την αλλαγή της συγκεκριμένης πολιτικής καταστάσεως. Αρχίζοντας έτσι πολιτικό αγώνα, οι φοιτητές και οι Έλληνες εργαζόμενοι καλούν τον ελληνικό λαό να συσπειρωθεί γύρω τους, ν’ αγωνισθεί μαζί τους ως την τελική νίκη». Σαν νίκη θεωρούν την «άμεση παύση του τυραννικού καθεστώτος της Χούντας και την παράλληλη εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας» η οποία «συνδέεται αναπόσπαστα με την εθνική ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα που χρόνια στήριζαν την τυραννία στη χώρα μας….Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία». Έτσι, το αίτημα να πέσει η χούντα γίνεται κυρίαρχο. Στα πρώτα συνθήματα που ζητούν «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» προστίθενται κι εκείνα που απαιτούν «Δημοκρατία», «Έξω αι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ» και καλούν το λαό που πεινά να πάψει να προσκυνά τη χούντα.
Την Πέμπτη 15 Νοέμβρη η εξέγερση παίρνει παλλαϊκό χαρακτήρα. Στο Πολυτεχνείο τοποθετούνται μεγάφωνα, στήνεται πρόχειρο νοσοκομείο, κυκλοφορεί η «Εφημερίδα του Ελεύθερου Πολυτεχνείου». Οι φοιτητές σταματούν τα τρόλεϊ, τα λεωφορεία, τα αυτοκίνητα και γράφουν πάνω τους αντιδικτατορικά συνθήματα. Σύντομα, ο χώρος γύρω από το Πολυτεχνείο είναι γεμάτος κόσμο από κάθε γωνιά της Αθήνας. Άλλοι ενώνονται με τους φοιτητές. Άλλοι απλά φέρνουν φάρμακα, κουβέρτες, τρόφιμα, χρήματα.
Η χούντα αποφασίζει να χτυπήσει. Το πρώτο αίμα βάφει τους δρόμους. Ο πρώτος νεκρός είναι ένα αγόρι αγνώστων στοιχείων. «Αναρχικό» τον χαρακτηρίζουν οι φονιάδες. Ακολουθεί κι άλλος «αναρχικός» ετών 17…
Σύντομα, η αστυνομία ζητά τη βοήθεια του στρατού. Στις 2 τα ξημερώματα του Σαββάτου τανκς φτάνουν στην πύλη του Πολυτεχνείου. Ο χρόνος σταματά. Είναι εκείνα τα κρίσιμα δευτερόλεπτα ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Όλοι κρατούν την ανάσα τους. Οι φαντάροι τρέμοντας περιμένουν τη διαταγή να χτυπήσουν τ’ αδέλφια τους. Οι φοιτητές κρατούν κι αυτοί την ανάσα τους. Η Ιστορία κρατά την ανάσα της. Και τότε…

Και τότε γαλονάδες πέσαν γιε μου
Κι είδα να δέρνουν, να σφυροκοπάνε.
Μας λένε οι Τούρκοι, οι Βούλγαροι είναι εχθροί.
Μα τους Ρωμιούς Ρωμιοί να τους χτυπάνε;

Το πρωί του Σαββάτου το Πολυτεχνείο είναι άδειο, έρημο, καταστραμμένο. Μα δεν είναι νικημένο. Ανήκει πια στην Ιστορία. Είναι το σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα. Ένα μνημείο που θα θυμίζει σε όλους πως η αλήθεια και το δίκιο δεν πεθαίνουν. Πως «όσα γραπτά κι αν θα κάψουν στο φως δεν βάζουν φωτιά, όσες αλήθειες κι αν θάψουν λεύτερη μένει η καρδιά». Τα γεγονότα τρέχουν. Η χούντα σε λίγο θα πέσει. Προλαβαίνει όμως να διαπράξει το φριχτό έγκλημα εναντίον της Κύπρου. Ένα έγκλημα που σχεδιάστηκε κι αυτό από τα αφεντικά της τους αμερικάνους. Η μισή Κύπρος χαρίζεται στον Αττίλα με την ανοχή και τη συνενοχή των χουντικών «πατριωτών». Η αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού γεννά ελπίδες αλλαγής προς την πρόοδο. Όμως, ο αγώνας που κάποιοι θεωρούν δικαιωμένο, ακόμα συνεχίζεται.

Σήμερα, ο αγώνας για το ψωμί συνεχίζεται καθώς πάνω από δυο εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Πάνω από μισό εκατομμύριο νέοι σύμφωνα μόνο με τα επίσημα στοιχεία είναι καταγεγραμμένοι άνεργοι. Τα περήφανα γηρατειά του ΙΚΑ ζουν με μέσο ημερήσιο εισόδημα 11,5 ευρώ. Οι υπόλοιποι παλεύουν για μισθούς πείνας βλέποντας καθημερινά το εισόδημα τους να συρρικνώνεται για να διογκωθούν οι καταθέσεις στην Ελβετία μιας χούφτας εκδοτών, μεγαλοεργολάβων και αεριτζήδων.
Ο αγώνας για την Παιδεία κοντεύει να πάρει αμυντικό χαρακτήρα υπεράσπισης του κουτσουρεμένου χαρακτήρα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Μόλις 70.000 τελειώνουν το Λύκειο σε σύγκριση με τις 120.000 της περασμένης δεκαετίας. Τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια διπλασιάζουν τα κέρδη τους χρόνο με το χρόνο. Μετά από 40 και πλέον χρόνια, το αίτημα του 15% για τη Παιδεία κοντεύει να εκπληρωθεί κατά το 1/3: την κάλυψη μόλις του 5% του προϋπολογισμού. Αιτία; Οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες για να στέλνονται τα στρατευμένα ελληνόπουλα να επιβάλλουν την τάξη των ΗΠΑ σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Ούτε ο αγώνας για Ελευθερία δικαιώθηκε. Το αντίθετο. Χρόνο το χρόνο οι κυβερνώντες μιμούνται τα έργα των χουντικών με αντεργατικούς νόμους, με καταστολή στηριγμένη σε βασιλικά και χουντικά διατάγματα.

Σήμερα, όπως και σε κάθε καμπή της Ιστορίας, πολλοί προσπαθούν να βάλλουν τις λαϊκές εξεγέρσεις σε μουσείο για να απονευρώσουν το χαρακτήρα τους. Θέλουν να μας πείσουν για «το τέλος της Ιστορίας» να μας πουν ότι στη σημερινή «πολυπλοκότητα» οι οργανωμένες αντιδράσεις στις αντιλαϊκές πολιτικές είναι ανέφικτες και εκτός τόπου και χρόνου. Ποντάρουν στη συσώρευση των ατομικών προβλημάτων που εμποδίζουν πολλούς να αντιληφθούν τους αίτιους και να εκφράσουν έμπρακτα τη διαμαρτυρία τους. Μιλούν για το εφικτό και το ανέφικτο. Κοινή συνισταμένη των προσπαθειών τους και τότε και τώρα είναι ο τρόμος τους για το ξύπνημα των λαϊκών αντιδράσεων.

Η λαϊκή εξέγερση του Νοέμβρη δεν ήταν μια ξαφνική ενέργεια ξεκομμένη στο χώρο και το χρόνο. Η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» ήταν ώριμο τέκνο της ανάγκης. Συνέχεια των ηρωικών αγώνων για εθνική ανεξαρτησία που δόθηκαν στα βουνά της Αλβανίας και στα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας. «Παιδί» της περήφανης γενιάς της εθνικής αντίστασης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ. Πήρε τη σκυτάλη από τη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, τη γενιά του «1-1-4». Τα συνθήματα και τα αιτήματα είναι ίδια. Δίπλα στο «ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» εντονότατη ήταν η λαϊκή απαίτηση του Νοέμβρη για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία. Να φύγουν «αι ΗΠΑ» και το ΝΑΤΟ ζητούσαν τότε. Με άλλα λόγια, να σταματήσει κάθε ξένη ανάμιξη στα εσωτερικά της χώρας και να μπορεί ο ελληνικός λαός να είναι κυρίαρχος και νοικοκύρης στον τόπο του. Το ίδιο ισχύει ακόμα περισσότερο και σήμερα.

Για δεκαετίες, πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν πως η εξέγερση ήταν αυθόρμητη, δηλαδή κάτι σαν μια εκδήλωση αγανάκτησης που απλά πήρε άλλη τροπή εξ αιτίας της βίαιης καταστολής της από τη χούντα. Το μόνο αυθόρμητο ήταν το μαζικό αγκάλιασμα της φοιτητικής εξέγερσης απ’ όλο το λαό επειδή ακριβώς ήταν σάρκα από τη σάρκα των δικών του αγώνων και αιτημάτων.

34 χρόνια τώρα πολλοί προσπάθησαν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τη σημασία της εξέγερσης του Νοέμβρη. Άλλοι προσπάθησαν να καπηλευθούν τα οράματα του. Άλλοι προσπάθησαν να τον μετατρέψουν σε επέτειο με φανταχτερές φιέστες ώστε να γίνει άλλη μια γιορτή άλλη μια κατάθεση στεφανιού. Άλλοι προσπάθησαν να αμαυρώσουν την επέτειο με βανδαλισμούς. Κοινός στόχος όλων τους είναι να ξεχαστεί ο αγώνας και η θυσία του λαού για ένα καλύτερο αύριο. Να ξεχαστούν οι υπεύθυνοι του εγκλήματος κατά της Ελλάδας και της Κύπρου. Οι αμερικάνοι που χρόνια τώρα με κάθε τρόπο απαιτούν από τις ελληνικές κυβερνήσεις να σταματήσει η ματοβαμένη σημαία του Πολυτεχνείου να βαδίζει κάθε χρόνο προς το λημέρι του εγκληματία, την αμερικάνικη πρεσβεία. Θέλουν να ξεχάσουμε τα εγκλήματα που έκαναν σε βάρος μας για να δεχόμαστε ευκολότερα τα νέα τους εγκλήματα σαν αυτά που διέπραξαν κατά των λαών της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ.
Μάταια. Στο πείσμα όλων τους, το Πολυτεχνείο δεν μπαίνει σε μουσεία, δεν γίνεται άλλη μια επέτειος. Συνεχίζεται και πρέπει να συνεχίζεται από τους νέους κι απ’ όλους εκείνους που παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον ξέροντας πως αυτό «το Μέλλον δεν θα’ρθεί από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς.


ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

1. ΚΟΜΝΗΝΟΣ Διομήδης του Ιωάννου, ετών 17, μαθητής. Σκοτώθηκε έξω από το Πολυτεχνείο στις 16/11, ώρα 22.15΄.
2. ΦΑΜΕΛΟΣ Βασίλειος του Παναγιώτου. Ετών 26. Σκοτώθηκε κοντά στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως στις 16/11 από σφαίρα.
3. ΕΓΚΕΛΕΝΤ Τόριλ, Νορβηγίδα σπουδάστρια. Σκοτώθηκε στην πλατεία Αιγύπτου στις 16/11, ώρα 23.30΄.
4. ΣΑΜΟΥΡΗΣ Γεώργιος του Ανδρέα, ετών 22, σπουδαστής. Σκοτώθηκε στις 16/11 τα μεσάνυχτα σε άγνωστο σημείο.
5. ΣΠΑΡΤΙΔΗΣ Αλέξανδρος του Ευστρατίου, ετών 16, μαθητής. Σκοτώθηκε στην οδό Κότσικα στις 17/11, ώρα 10.30΄.
6. ΚΑΡΑΜΑΝΗΣ Μάρκος του Δημητρίου, ετών 23. Σκοτώθηκε σε πολυκατοικία της Πατησίων στις 17/11, ώρα 10.30΄.
7. ΚΑΡΑΚΑΣ Βασίλειος, ετών 43. Σκοτώθηκε στην πλατεία Αιγύπτου από σφαίρα στις 17/11, ώρα 13.00.
8. ΜΠΕΚΙΑΡΗ Βασιλική του Φωτίου, ετών 17. Σκοτώθηκε στην ταράτσα του σπιτιού της στις 17/11, ώρα 12.30΄.
9. ΘΕΟΔΩΡΑΣ Δημήτριος του Θεοδώρου, ετών 6. Σκοτώθηκε σε οδό στου Ζωγράφου από στρατιώτες που βρίσκονταν στο ναό του Αγίου Θεράποντος, στις 17/11, ώρα 13.30΄.
10. ΓΕΡΙΤΣΙΔΗΣ Γεώργιος του Αλεξάνδρου, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Σκοτώθηκε στις 17/11, ώρα 12.15΄από αδέσποτη σφαίρα άρματος ενώ βρισκόταν σε υπηρεσία στα Νέα Λιόσια.
11. ΜΑΡΚΟΥΛΗΣ Νικόλαος του Πέτρου, ετών 25. Σκοτώθηκε από άρμα στην πλατεία Βάθης στις 17/11, ώρα 11.00.
12. ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗΣ Στυλιανός, ετών 19, εργάτης. Τραυματίστηκε θανάσιμα μπροστά στον κινηματογράφο «Ελληνίς» στις 17/11, ώρα 10.00 από σφαίρα άρματος.
13. ΚΟΥΜΠΟΣ Ανδρέας του Στεργίου, ετών 63. Τραυματίστηκε σοβαρά από σφαίρα άρματος και πέθανε στην οδό Καποδιστρίου στις 18/11, ώρα 11.00.
14. ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ Μιχαήλ το Δημητρίου, ετών 20. Σκοτώθηκε Πατησίων και Στουρνάρα από σφαίρα πυροβόλου όπλου στο κεφάλι στις 18/11, ώρα 13.30΄.
15. ΠΑΝΤΕΛΕΑΚΗΣ Κυριάκος του Δημητρίου, ετών 45, δικηγόρος. Τραυματίστηκε από σφαίρα άρματος στην οδό Γλάδστωνος στις 18/11, ώρα 12.40΄και πέθανε αργότερα.
16. ΚΟΝΤΟΜΝΑΡΗΣ Σπύρος, δικηγόρος. Πέθανε από αέρια που έριχνε η αστυνομία στις 16/11.
17. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ Αικατερίνη, ετών 75. Τραυματίστηκε σοβαρά από αδέσποτο βλήμα άρματος στις 17/11, ώρα 11.00΄και πέθανε αργότερα.
18. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Δημήτριος, ετών 60, ιδιωτικός υπάλληλος. Πέθανε από συγκοπή καρδιάς εξ αιτίας των αερίων.


26 χόρεψαν μαζί του:

Ερυθρός είπε...

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν αυτό που γράφεις, ότι το Πολυτεχνείο ήρθε σαν συνέχεια των παλαιότερων αγώνων. Μάλιστα, οι αγώνες αυτοί πάνε πολύ πιό πίσω, στον 19ο αιώνα. Και ότι οι σημερινοί αγώνες είναι συνέχειά τους. Δεν είναι κάτι το ξέχωρο το Πολυτεχνείο. Είναι ένας σταθμός στο τρένο του αγώνα ακριβώς για "ψωμί, παιδεία, ελευθερία", ο σταθμός που καλύτερα από όλους συμπύκνωσε το νόημα των αγώνων. Είναι κάτι σαν την Πρωτομαγιά: δεν γίνεται μόνο την 1η του Μάη απεργία. Αλλά η μέρα εκείνη έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα. Έτσι και το Πολυτεχνείο.
Και όντως θέλει να φυλάξουμε το Πολυτεχνείο από τα κάθε λογής χτυπήματα. Στόχος τους δεν είναι το Πολυτεχνείο. Με την αμαύρωσή του πετυχαίνουν ακριβώς να χτυπάνε τους αγώνες του λαού. Για αυτό πρέπει να πιστεύουμε το σύνθημα: "Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερη και πάλη ΛΑΪΚΗ".
Νοέμβρης, Δεκέμβρης και παραπέρα ακόμα μας περιμένουν απεργίες, αγώνες εργατικοί, νεανικοί, παντού.

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

Ακριβώς σ. Ερυθρέ. Έπιασες το νόημα. Αντίθετα, με κάποιους άλλους, εμείς "έχουμε αγώνα αύριο" και κάθε μέρα.
Με την ευκαιρία, συγχαρητήρια για το όμορφο μπανεράκι που έφτιαξες. Το έβαλα χωρίς να σε ρωβτήσω ξέροντας πως δε θα είχες αντίρρηση.

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

Το είδα πριν λίγο και αξίζει. Εγώ αναφέρω τα ονόματα 18 νεκρών σχετιζόμενων με τα επεισόδια του Πολυτεχνείου 'οπως τα συγκέντρωσε η Κωστούλα Μητροπούλου. Όμως, περισσότερες πληροφορίες (και περισσότερα θύματα) θα βρείτε εδώ
http://www.asxetos.gr/articlefull.aspx?i=1451

Νώντας Κατσάρας είπε...

Κρατάω το στόμα μου κλειστό,τα χείλη μου ματώσανε,κι αυτοί που μας προδώσανε,ανέραστοι να μείνουν...Αφιερωμένο σε αυτούς που ξεχάσανε τι ζήσανε τότε......

Νώντας Κατσάρας είπε...

Μη μασάτε.Εμείς οι φοιτητές θα τα καταφέρουμε πάλι...

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ Νώντας Κατσάρας: Εγώ αγαπητέ Νώντα προτιμώ να τους αφιερώσω αυτό:
Και κάνοντας συμβιβασμούς με τη συνείδησή του
Για μια σταγόνα έλεος πουλώντας την ψυχή του
Και κάνοντας συμβιβασμούς με τη συνείδησή του
Έζησε με το τίποτα και πέθανε μαζί του

ghteytria είπε...

Συγχαρητήρια για το εξαιρετικό ποστ πρώτα απ' όλα!
Συμφωνώ, λέξη προς λέξη. Ναι, δεν ήταν σαφώς μια αυθόρμητη εξέγερση. Όλοι, φοιτητές και λαός, έψαχναν να βρουν την αφορμή και την ευκαιρία. Γι αυτό κι έγινε αυτό που έγινε με το μαζικό αγκάλιασμα των φοιτητικών κινητοποιήσεων από τον λαό, όπως πολύ εύστοχα περιγράφεις.
Ευχαριστούμε και για την κατάθεσή σου στου Μαρξ! Συγκινητική...
Να ευχηθώ καλή συνέχεια στους νέους μας! Τα υπόλοιπα τα είπες όλα και καλύφθηκα τόσο που ότι κι αν πω θα είναι απλά επανάληψη. :)

Να είσαι καλά! Και του χρόνου!

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ ghteytria: Νάσαι καλά για τα υπερβολικά σου λόγια.
Επειδή κατάλαβα πως είσαι και συνάδελφος: τι θά'λεγες αν σου ομολογούσα πως αυτό το ποστ έχει γίνει 3 φορές η κεντρική ομιλία σε σχολικές παραστάσεις (διανθισμένες με δρώμενα, ποιήματα και τραγούδια και τελική κατάληξη την απόθεση ενός γαρύφαλου από κάθε παιδί όταν διαβαζόταν το προσκλητήριο νεκρών υπό τους ήχους του "επέσατε θύματα");
Το καταπληκτικό ποστ του Μαρξ με συγκίνησε και μου ξύπνησε γλυκές αναμνήσεις από έναν άνθρωπο που φεύγοντας άφησε την κοινωνία φτωχότερη. Το σχόλιο ήταν ένα αυθόρμητο "σε θυμόμαστε" που μου βγήκε. Αν άγγιξε κι άλλους εκτός από μένα, σημαίνει πως οι Αμετανόητοι αυτού του κόσμου πολλαπλασιάζονται.
Σε χαιρετώ γητεμένος από τα καλά σου λόγια αλλά και πάντα Αμετανόητος.

ghteytria είπε...

Και που να έλεγα και κανένα καλό λόγο... :)
Την αλήθεια είπα απλά.
Χαίρομαι ειλικρινά κι αυτό μην το πάρεις ως κομπλιμέντο, μιλάω πολύ σοβαρά, όταν συναντώ σωστούς ανθρώπους στην εκπαίδευση. Θεωρώ πολύ σπουδαίο να ανοίγουν τους ορίζοντες των παιδιών, άνθρωποι με ήθος και σεμνότητα.
Ξέρεις καθόλου δε με αφορά η ποσοτική γνώση του εκπαιδευτικού. Τη θεωρώ δευτερεύουσα υπόθεση. Την ανοιχτομυαλιά του όμως, την υπολογίζω πολύ. Τυχεροί οι μαθητές σου κι ας λες εσύ... ότι τα παραλέω. ;)

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ ghteytria: Αγαπητή Μαριάννα (έτσι είδα να σε αποκαλούν οι φίλοι σου). Συμφωνώ απόλυτα πως η ανοιχτομυαλιά του εκπαιδευτικού δε διδάσκεται σε καμιά σχολή. Δυστυχώς σπανίζει. Γι αυτό όσοι την έχετε πρέπει να τη χρησιμοποιείτε απλόχερα στις τρυφερές αυτές ψυχές που τους λωβοτομούν με χίλιους τρόπους.
Τι είναι για μένα εκπαιδευτικός άσε να σου το πω μουσικά:
http://www.geocities.com/taxikienothta/themetaxen.mp3

ΥΓ: Για το nick και τον Παττακό: Υπάρχουν ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ και Αμετ-ΑΝΟΗΤΟΙ. Εγώ προσπαθώ να είμαι με τους πρώτους. Αυτό γεννήθηκε ως ένας από τους άλλους.

ghteytria είπε...

Καλά αν σου πω ότι έκλαψα; Πόσα χρόνια... Πολλά χρόνια είχα να τα ακούσω όλα. Τι ωραία μίξη! Πολύ πετυχημένη! Μόνο άνθρωπος «που ξέρει» θα μάζευε όλα αυτά τα υπέροχα και θα τα ένωνε! Με ταξίδεψες υπέροχα και στο χρωστώ. Θα το θυμάμαι... να ξέρεις. ;)

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ ghteytria: Πόσο πολλά χρόνια; Ώρα να μου πεις πως είσαι και συ της γενιάς μου.
Αν μετά την Αναγγενημένη, μου προκύψεις κι εσύ συμφοιτήτρια μου, δε θα το αντέξω. Θα παρατήσω το blogging.
ΥΓ: Δε χρωστάς τίποτα. Όλα εδώ πληρώνονται. Εγώ πήρα την αμοιβή μου ακούγοντας Κέλτικα που τα λατρεύω (ίσως είμουνα Δρυίδης κάποτε).

ghteytria είπε...

Δεν θέλω να παρατήσεις το μπλόγκινγκ με τίποτα, γι αυτό δε θα σου πω.
Α κι εσύ με τα Κέλτικα έχεις «χτύπημα»! Νόμιζα πως αποτελώ ειδική περίπτωση...
Πάντως πολλά κοινά έχουμε και πολύ ανησυχώ ότι θα βγούμε κι εμείς γνωστοί στο τέλος...;)

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ ghteytria: Καθόλου απίθανο. Ειδικά αν κυκλοφορούσες στο Αιγαίο.

akamas είπε...

Σκέφτηκα πολύ πριν σου γράψω με το όνομά μου αλλά σκέφτηκα ότι δεν υπήρχε λόγος να μην το κάνω. Σίγουρα το Πολυτεχνείο ήταν μια από τις σημαντικότερες πράξεις αντίστασης ενάντια στη χούντα, αλλά τα φασιστοειδή ζουν ακόμη ανάμεσά μας. Για του λόγου το αληθές δες www.realkke.wordpress.com www.syriza-watch.blogspot.com www.irigonoi.blogspot.com. Εγώ αύριο θα βάλω ένα θέμα στο blog μου, εαν θέλεις έλα να τους τα κάνουμε λίμπα.

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ akamas: Έκανες πολύ καλά που έγραψες με τ' όνομα σου. Σου έχω πει πως όλοι είναι ευπρόσδεκτοι εδώ αρκεί να μη βρίζουν τρίτους.
Για όσα γράφεις συμφωνώ. Το θέμα με τα "μυστήρια" blogs αρχίζει και γίνεται σοβαρό. Το www.realkke.wordpress.com το ξέρω και δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο από το χαρακτηρισμό που εσύ έχεις δώσει "φασιστοειδές". Επίσης ξέρω και το περιβόητο www.syriza-watch.blogspot.com που μου έκανε την "τιμή" να λινκάρει το ποστ μου για τον Ψαριανό, να με αποκαλέσει "ιστολόγιο φίλων του ΚΚΕ" και να με προσκαλέσει να γίνω συνεργάτης του. Το ύφος του δε μου ταίριαζε και τους απάντησα πολιτικά (όλη τη συζήτηση θα τη βρεις εδώ http://syriza-watch.blogspot.com/2007/10/blog-post_07.html). Αυτό το www.irigonoi.blogspot.com δεν το είχα προσέξει. Από μια γρήγορη ματιά που του έριξα πρόσεξα πως είναι του ιδίου φυράματος με τα παραπάνω. Πρόλαβα να δω πως αρκετοί που μιλούν σ' αυτό είναι οι ίδιοι με τους "πρωτ-αγωνιστές" του syriza-watch. Καταραμένη "σύμπτωση"; Από μικρός δεν πιστεύω στις συμπτώσεις.
Περιμένω το ποστ σου και εκεί θα πω περισσότερα.

akamas είπε...

Με τον μόνο που είχα βριστεί στο blog σου είναι κάποιος Σαραντάκος, εαν ψάξεις λίγο καλύτερα θα δεις ότι πρόκειται για ένα κοινό τυχοδιώκτη που πηγαίνει όπου φυσάει ο άνεμος. Ήταν από τους πρώτους που ίδρυσαν την λίστα Hellas, έναν πρόδρομο του Internet στη χώρα μας, πρόκειται για ένα σκοτεινό άτομο που δουλεύει στην Ευρωπαική Ένωση στο Λουξεμβούργο. Εαν θέλεις να ψάξεις κάτι παραπάνω είμαι στην διάθεσή σου. Όσον αφορά τις θέσεις που είχε εκφράσει ο Ψαριανός για τα ναρκωτικά είμαι της απόψεως ότι τα μαλακά ναρκωτικά, όπως το χασίς, μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα καισύμφωνα με μελέτες επιστημόνων προκαλούν αήμαντες βλάβες σε σχέση με τον καπνό ή το αλκοόλ που κυκλοφορούν ελεύθερα. Από εκεί και πέρα το post που σου έγραψα είναι ήδη στο blog μου, ξέρω ότι θα λυσσάξουν τα φασιστάκια, δες το και αν πιστεύεις ότι σε αφορά μπες και εσύ να τους αντιμετωπίσουμε.

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

Ξεκινώ από το τέλος. Είδα το ποστ σου και θα συμμετάσχω στην κουβέντα γιατί το θέμα είναι σοβαρό.

Για όλα τα άλλα: Μπορείς να έχεις όποια γνώμη θέλεις για τον Σαραντάκο, εμένα ή τον οποιοδήποτε. Όμως, οφείλεις να σεβαστείς ένα πράγμα στο οποίο πλεονεκτεί απέναντι σ εσένα, σ εμένα και τους πιο πολλούς bloggers: εκείνος μιλά επώνυμα, εμείς με nicknames. Αυτό σημαίνει πως οποιοσδήποτε από μας μπορεί να τον βρίσει χωρίς στην ουσία να μπορεί εκείνος να αντιδράσει. Εγώ αυτό δεν το θεωρώ fair.
Για λόγους τάξης οφείλω δημόσια να πω πως το Νίκο Σαραντάκο τον γνώρισα διαδικτυακά περίπου πριν 10 χρόνια. Δεν ξέρω ούτε το επάγγελμα του ούτε το ποινικό του μητρώο. Ούτε τη λίστα HELLAS ξέρω ούτε τι έγινε εκεί. Εγώ διαβάζοντας τον τον θεωρώ αξιόλογο άνθρωπο που έχει πράγματα να πει.
Αυτό δε συνιστά ούτε προσπάθεια να σε φιμώσω ούτε να σου αλλάξω την όποια γνώμη. Δε μου αρέσει, όμως, να γίνεται το blog μου πεδίο τέτοιων συζητήσεων. Όποιος θέλει να κατηγορεί κάποιον ας το κάνει όπου θέλει αλλά όχι εδώ.
Εξυπακούεται πως όσα λέω δεν αφορούν μόνο το Σαραντάκο αλλά οποιονδήποτε αναφέρεται με το αληθινό του όνομα. Είναι άλλο πράγμα να πεις "ο αμετανόητος είναι χαφιές της ασφάλειας" (στο κάτω κάτω ελάχιστοι ξέρουν πως υπάρχει "αμετανόητος" κι ακόμα πιο λιγοστοί την πραγματική του ταυτότητα) κι άλλο να πεις το ίδιο για τον π.χ. Δημήτριο Τρεχαγυρευόπουλο (οκ δε με λένε έτσι).

Παρά τα όσα έχω πει παλιότερα, δεν έσβησα αυτό το σχόλιο σου για 3 λόγους:
1. επειδή ήθελα να ξεκαθαρίσω τι με ενοχλεί και να υπερασπιστώ το δικαίωμα όσων θέλουν να μιλούν επώνυμα εδώ μέσα.
2. να τονίσω πως δε με ενοχλεί η έντονη αντιπαράθεση ακόμα και με χαρακτηρισμούς εκτός ορίων (άλλωστε δεν είμαι κι εγώ το καλύτερο "παιδί") όταν γίνεται επί ίσοις όροις.
3. -και κυριότερο- ως δείγμα καλής θέλησης επειδή έχουμε να πούμε πολλά στα μπουμπούκια που περιγράφεις στο blog σου και μια κόντρα σαν αυτές που είχαμε οι 2 μας στο παρελθόν μάλλον θα τους έδινε πατήματα.
Κράτα τις απόψεις σου κι εγώ τις δικές μου. Στο κάτω κάτω, εγώ κάπως έτσι καταλαβαίνω την "ενότητα μες τη διαφορετικότητα" που περιγράφει ο πολιτικός χώρος που στηρίζεις (και φραστικά δεν διαφωνεί κανένας μ΄αυτό).

Ελπίζω πως δεν θα χρειαστεί να επιστρέψουμε ποτέ ξανά σ' αυτή τη συζήτηση. Κι εσύ κι εγώ έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε.

akamas είπε...

΄Να είσαι σίγοουρος ότι από μεριάς μου θα κρατήσω από εδώ και πέρα τον οποιοδήποτε διάλογο στα ακλύτερα δυνατά επίπεδα, καθώς πιστεύω ότι είναι περισσότερα αυτγά που μας ενώνουν παρά αυτά που μας χωρίζουν. Για εμένα οι όποιες κόντρες είχαμε αποτελούν παρελθόν και πιστεύω ότι τόσο στο blog σου, είτε στο blog μου μπορούμε να κάνουμε ένα σοβαρό διάλογο παρά τις αντιθέσεις μας.

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ akamas: Συμφωνώ απόλυτα. Και για να χαλαρώσω λίγο το κλίμα να πω πως εμείς οι δυο (ίσως χωρίς να το θέλουμε) δώσαμε ένα παράδειγμα του τι πρέπει να εννοούσε ο Λένι όταν έλεγε πως "πριν ενωθούμε πρέπει να χωριστούμε για τα καλά". Εμείς το πρώτο μισό (το δύσκολο) το βγάλαμε. Πάμε τώρα για το άλλο μισό.

ΠΑΡΤΙΖΑΝΑ είπε...

επιτελους μπορω να στελνω σχόλια!αλλαξα υπολογιστη!

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ ΠΑΡΤΙΖΑΝΑ: Ρε καλώς την. Άλλαξες και δουλειά; Μήπως μπορώ να έχω τον παλιό σου υπολογιστή για να ακουμπάω τον εκτυπωτή μου; :)

administrator είπε...

na moirastw mia skepsi mou mazi sas..
stis 17 noemvri vriskomoun sto stratopedo sto opoio parousiastika ap tis arxes tou mina..
k enw oloi perimename na einai kati san imiargeia, den egine oute logos gia tin epeteio tou polutexneiou..
telika mipws i dimokratia den einai aresti se mia merida ellinwn?
oxi tipota allo, alla akousa kai apaksiwtika logia gia tin imera kai apo kapoious fantarous ki epesa ap ta sunnefa..

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ administrator:
Έχω προσέξει πως αυτή η μέρα είναι για τους στραοκράτες κάτι σαν την την "Παρασκευή και 13". Οι πιο πολλοί την αντμετωπίζουν "αδιάφορα" για να μη μιλούν για το ρόλο του στρατού στην κατάλυση της δημοκρατίας. Άλλοι -αν τους παίρνει- κάνουν και φασιστική προπαγάνδα. Πάντως ο καθένας αυτενεργεί ανάλογα και με τις πολιτικές καταστάσεις.
Εγώ έζησα μια σουρελιστική εμπειρία αυτή τη μέρα. Παρουσιάστηκα στις 15/11/88 στην... Αυλώνα. Μέσα σε δυο μέρες σκίστηκαν να μας βρουν στολές και να μας μάθουν βήμα. Δεν ξέραμε τι γίνεται. Ανήμερα στις 17 μας μάζεψαν από νωρίς κι άρχισαν τις πρόβες. Τελικά κατά τις 12 μας έσκασαν το μυστικό: είχε έρθει στο στρατόπεδο αντιπροσωπεία της ΕΦΕΕ και μας έβαλαν να παρελάσουμε μπροστά της με τα "λέπια".
Κουφό; Για όλα είναι ικανοί αυτοί οι τύποι.

Melina είπε...

etsi!!!! na mas akoune!!!!!! sinexise! to politexneio, o aganaktismenos laos... i mazikotita... to pathos... kai allaksan ola

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ είπε...

@ Melina:
"kai allaksan ola".
Όχι όσο θα θέλαμε. Αλλά μπορούμε να τα αλλάξουμε και τώρα. Φτάνει να το θέλουμε.