Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2007

Φεύγω από το blogspot


Η περίοδος του blogspot τελείωσε.
Τους ευχαριστώ πολύ, αλλά τώρα...
πάμε γι άλλα.
Εσείς μην ανησυχείτε. Δε χανόμαστε.
Τα πήρα όλα κι έφυγα.
Παλιά και νέα posts θα τα βρείτε στο
www.ametanohtos.gr
Τα λέμε εκεί.

ΥΓ: Τα σχόλια εδώ έχουν απενεργοποιηθεί.
Λειτουργούν κανονικά στη νέα διεύθυνση.


Συνέχεια...

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

Οι δεσποτάδες και το φέσι


Τελικά ο άνθρωπος εκτός από επικίνδυνος πατριδοκάπηλος είναι και επιλήσμων ή νομίζει πως εμείς δεν έχουμε μνήμη. Ο λόγος για τον «άγιο» Θεσσαλονίκης Άνθιμο. Τον «στρατηλάτη» που ονειρεύεται επελάσεις στα Σκόπια για «απελευθέρωση» του «σκλαβωμένου κομματιού» της Μακεδονίας.
Σήμερα ο Μακεδονάρχης (όπως τον αποκαλεί ο «ΣΤΟΧΟΣ») ξαναχτύπησε στο MEGA. Δήλωσε πως «αν δεν υπήρχαν οι δεσποτάδες (σαν κι αυτόν;) ακόμα θα φορούσατε φέσι» !!!
Ο Κ. Μητσοτάκης θεωρούσε πως η λήθη του λαού επέρχεται μετά μια δεκαετία. Ο κος Άνθιμος πίστεψε πως 2 αιώνες είναι υπεραρκετοί (βοηθούντων και των σχολικών εγχειριδίων) για να αλλοιώσουν τη μνήμη του λαού. Και είπε την κοτσάνα του.
Επειδή, δυστυχώς για τον Μακεδονάρχη και τους ομοίους του υπάρχει ακόμα μνήμη και (ακόμα χερότερα) ντοκουμέντα, ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στον «εθνοσωτήριο» ρόλο των δεσποτάδων στις προσπάθειες του λαού να αποτινάξει το… φέσι.

Αμέσως μετά την άλωση, ο ανώτατος κλήρος παίζει το ρόλο του στυλοβάτη της Οθωμανικής εξουσίας και διώκει όσους την αμφισβητούν. Ο υπέρμαχος της «ανθενωτικής» άποψης (που συνοψίζεται στο δόγμα «προτιμότερο το Οθωμανικό σαρίκι από τη λατινική κουκούλα») Γεννάδιος γίνεται ο εκλεκτός πατριάρχης του Μωάμεθ του Πορθητή. Για να διασφαλίσει την υποταγή των «Ρωμαίων» στο Οθωμανικό σαρίκι, επιχειρεί να τους αποκόψει από την ιστορική συνέχεια τους διακηρύσσοντας ότι «δε θα έλεγα ποτέ ότι είμαι Έλληνας, γιατί δε σκέφτομαι όπως άλλοτε σκέφτονταν οι Έλληνες».

Στα βήματα του κινούνται επί 4 αιώνες όλοι οι διάδοχοι του στηρίζοντας την εξουσία του κατακτητή και αφορίζοντας (κυριολεκτικά) κάθε προσπάθεια αποτίναξης του ζυγού. Όταν ο Ρήγας Φεραίος κηρύσσει την ανεξαρτησία, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε' και οι αυλικοί του αποφαίνονται πως είναι «διεφθαρμένος τη φρένα». Όταν ο Φεραίος δολοφονείται, «άνθρωποι του Θεού» σαν το Μητροπολίτη Ιωαννίνων εκφράζουν την αγαλλίασή τους δηλώνοντας πως ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ' ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε».

Οι δεσποτάδες ξεπερνούν τον εαυτό τους όταν αφορίζουν την ίδια την Επανάσταση. Το Μάρτη του 1821 το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου ξεδιπλώνεται στη Μολδοβλαχία. Το ιερατείο, θέλοντας να διατηρήσει τα προνόμιά του, συσκέπτεται υπό την καθοδήγηση του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ και αποφαίνεται ότι ο Υψηλάντης και ο Σούτσος:

«... αμφότεροι αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (...) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν έργον μιαρόν, θεοσταγές και ασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (...) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (...)

Διά τούτο προκαταλαμβάνοντες εκ προνοίας εκκλησιαστικής, υπαγορεύομεν πάσιν υμίν τα σωτήρια, και (...) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν τοις κατά τόπον αρχιερεύσι, τοις ηγουμένοις των ιερών μοναστηρίων, τοις ιερεύσι των εκκλησιών, τοις πνευματικοίς πατράσι και ενοριών, τοις προεστώσι και ευκατάσταταις των κωμοπόλεων και χωρίων και πάσι απλώς τοις κατά τόπον προκρίτοις, να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (...) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ' αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων... αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (...)».

Τον αφορισμό υπογράφουν οι μητροπολίτες Ιεροσολύμων, Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου και, φυσικά, ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Πολλοί αγιογράφοι μετέπειτα επιχείρησαν να αγιοποιήσουν τον Γρηγόριο όταν εκείνος απαγχονίστηκε δικαιολογώντας όλα τα παραπάνω και «λησμονώντας» πως ο απαγχονισμός του δεν ήταν η ποινή για την «επαναστατική» του δράση αλλά μέσο εκφοβισμού των «ραγιάδων».

Αντάξιος εκπρόσωπος της «ιερής αρχής» στην Πελοπόννησο είναι και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ο οποίος στηρίζει την εξουσία των πασάδων και των προκρίτων αποτελώντας τροχοπέδη για τους Φιλικούς, Ειδικά, ο Γρηγόρης Δικαίος, γνωστότερος ως «Παπαφλέσσας» εξοργίζει τον ανώτατο κλήρο, χαρακτηρίζεται από τον Γερμανό «άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους» και απειλείται ακόμα και με αποσχηματισμό και αφορισμό.

Αυτοί είναι οι «αγώνες» των δεσποτάδων για να μη φορά φέσι ο ελληνικός λαός. Αυτών των «αγώνων» συνεχιστής είναι και ο Άνθιμος «φροντίζων τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους». Και τη συλλογική του μνήμη κάνοντας το άσπρο μαύρο. Ή (όπως αρέσκονταν να κάνει ο κλήρος το Μεσαίωνα) βαφτίζοντας το κρέας «ψάρι» και το ραγιαδισμό «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα».

Εμείς δεν έχουμε κανένα σχόλιο γι’ αυτούς. Ας αφήσουμε να τους σχολιάσει ο Ιησούς της Ναζαρέτ τον οποίο τάχα μιμούνται και διακονούν:

«Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ» !!!


Συνέχεια...

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2007

Τα trolls, η Παρτιζάνα κι ο… Ζαχαριάδης


Από τότε που πρωτοκολύμπησα στο πέλαγος του blogging ένα πράγμα άργησα να κατανοήσω και ποτέ δε σταμάτησα να σιχαίνομαι: τα trolls. Ξέρετε, εκείνους τους γλοιώδεις κομπλεξικούς που εισβάλλουν σε blogs για να τα γεμίσουν με περιττώματα. Άλλοι τους ανέχονται, άλλοι τους υπομένουν κι άλλοι τους αποκλείουν από τα blogs τους. Και η ζωή συνεχίζεται.

Καλά, όταν κάποιο σιχαμένο troll εισβάλλει στο χώρο σου μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Τι γίνεται, όμως, όταν σουλατσάρει σε χώρο φίλων σου; Αυτή τη νέα για μένα κατάσταση βίωσα χτες. Περνώντας από το blog της φίλης μου Παρτιζάνας είδα το τελευταίο της ποστ που είχε μάλλον αγαπησιάρικο περιεχόμενο (όσο κατάλαβα από τα λίγα ποντιακά που ξέρω). Μπαίνοντας να αφήσω ένα μάλλον πειραχτικό σχόλιο, είδα συνομιλία με ένα troll το οποίο εντελώς ξαφνικά και χωρίς κανένας να φέρει τη συζήτηση γύρω από το θέμα (στο στυλ: «Τι κάνεις Γιάννη;» «Κουκιά σπέρνω») αναφερόταν με υβριστικούς χαρακτηρισμούς στον…. Νίκο Ζαχαριάδη.

Η διάθεση μου άλλαξε και ζήτησα με εντελώς οργισμένη διάθεση από την administrator να σβήσει το (και άσχετο) σχόλιο μαζί με το δικό μου που τον έβριζε. Η φίλη μου αρνήθηκε. Η απόφαση ήταν ακαριαία και πολύ οδυνηρή. Αποχώρησα από τη συζήτηση και από το blog το οποίο αφαίρεσα κι από τα links μου.

Πες τε με υπερβολικό, μυγιάγκιχτο, ό,τι θέλετε.

Όμως, δε σημαίνει πως μαζί με τους φίλους σου πρέπει να ανέχεσαι και τα ΣΚΑΤΑ που κολλούν στα παπούτσια τους όσο κι αν εκείνοι λατρεύουν τη μυρωδιά τους. Στο δίλημμα: «φίλος με σκατά στα παπούτσια» απαντώ «καθαρός έστω και μόνος».

Η "πέτρα του σκανδάλου", ο Νίκος Ζαχαριάδης έλεγε πως «την τιμή κανένας δε μπορεί να σου την αφαιρέσει. Την τιμή μπορείς μονάχα να τη χάσεις». Κι εγώ διάλεξα την τιμή μου ως κομμουνιστή. Κι ας έχασα μια φίλη και συναγωνίστρια.


Συνέχεια...

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

Blogging for money ή money for (selling) nothing;


Η παρακάτω ιστορία αποτελεί μνημείο «ελευθερίας του λόγου» και θάκανε κι αυτόν ακόμα τον Γιόζεφ Γκαίμπελς να ριγήσει συγκινημένος από τα βάθη της κόλασης.

Το στόρι:

Σε site «ελεύθερης γνώμης» δημοσιεύεται συνέντευξη στελέχους διαφημιστικής εταιρίας. Λίγες μέρες μετά, στη στήλη σχολίων blogger αφήνει ένα σχόλιο στο οποίο εκφράζει την αισθητική αντίθεση στο πνεύμα της συγκεκριμένης διαφημιστικής εταιρίας. Σωστή ή όχι, είναι μια άποψη από κείνες που συνήθως πυροδοτούν συζητήσεις υποστηρικτών ή διαφωνούντων.

Η συνέχεια:

Η ομάδα των «ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών μπλόγκερς» επικοινωνεί με τη συγγραφέα του σχολίου και της ζητά να αφαιρέσει το σχόλιο επειδή είναι προσβλητικό και συκοφαντικό (προσέξτε «δημοκρατία»: δεν της το κόβουν, της ζητούν να το ΚΟΨΕΙ Η ΙΔΙΑ). Εκείνη αρνείται επικαλούμενη το δικαίωμα της γνώμης και τη δυνατότητα αντιλόγου. Σε λίγα λεπτά το σχόλιο κατεβαίνει και ο επιχειρούμενος διάλογος μετατρέπεται ξανά σε μονόλογο νεκροταφείου (Ναι! Σωστά καταλάβατε. Έκλεισε η δυνατότητα σχολιασμού στο συγκεκριμένο θέμα).

Τα συμπεράσματα:

1 Ελευθερία άποψης υφίσταται μόνο αν οι απόψεις σας ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ με τις δικές μας. Αν όχι, είστε μίζεροι και βδελυροί συκοφάντες.

2 Τώρα που το blogging έγινε «μόδα» και οι bloggers «κίνημα» δε μας χαλάει να φιλάμε το χέρι (= ελεύθερη άποψη) που (προς το παρόν) δεν μπορούμε να δαγκώσουμε. Τους ενσωματώνουμε μια χαρά στα μέτρα του κοπαδιού φροντίζοντας διακριτικά να ξεκόβουμε τα «κατσίκια».

3 Ακόμα και στο «ελεύθερο» και «ερασιτεχνικό» διαδίκτυο μπορούμε να προβάλουμε τις «αξίες» της πλαστικής κοινωνίας οι οποίες είναι θέσφατα και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

4 Μην έχετε ενοχές. Λογοκρίνετε ελεύθερα. Υπάρχει και «ιδεολογική» τεκμηρίωση από το δημιουργό του site «ελεύθερης γνώμης» ο οποίος λίγους μήνες πριν δήλωνε:

«... Η διαδικτυακή έκρηξη είναι ακόμη πιο σαρωτική από ό,τι έχουμε συνειδητοποιήσει -κάθε απόπειρα λογοκρισίας δεν αφορά πια τον λογοκριμένο, χαρακτηρίζει μόνο τον λογοκριτή. Αυτό είναι μια μεγάλη στιγμή στην ιστορία της έκφρασης, ένα είδος εφαρμοσμένης αναρχίας με την καλή έννοια: όλοι λένε αυτό που θέλουν, όπως θέλουν, όποτε θέλουν. Κι αυτό ιστορικά δεν έχει γυρισμό, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει. Μας αρέσει; Μάλλον ναι υπό όρους... όχι σε όλες τις λογοκρισίες. Τότε που υπήρχαν πέντε εφημερίδες και δύο κρατικά κανάλια, αυτό το σύνθημα είχε νόημα. Τώρα δεν έχει κανένα. Επιπλέον: αυτό δίνει χώρο στα ανώνυμα φασιστοειδή και στους ανώνυμους λούμπεν να δράσουν ανενόχλητοι. Άσε που ούτε η λέξη "λογοκρισία" είναι κυριολεκτική πια. Αν διαγράψω ένα φασίζον ρατσιστικό σχόλιο από το μπλοκ μου, δεν στερώ πια από κάποιον την ελευθερία να το εκφράζει. Μπορεί να το εκφράσει σε χιλιάδες άλλους τόπους. Απλώς δεν θέλω να κοπρίσει το σπίτι μου. Απλώς του βάζω πόρτα. Απλώς διαλέγω με ποιους πάω και ποιους αφήνω. Υπό αυτή την έννοια, είμαι υπέρ της "λογοκρισίας". Όταν κάτι με προσβάλλει ή με ενοχλεί, το σβήνω. Χωρίς ανεδαφικές ενοχές. Και αυτό κάνουν όλοι, είτε το παραδέχονται είτε όχι. Και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Η λογοκρισία είναι ένα πρόβλημα ξεπερασμένο στον δυτικό κόσμο. Άλλα είναι τα προβλήματά μας».

Μπουμπούκι ο μπαγάσας, ε;

Το συμπέρασμα:

Άσε μας ρε ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΕ που ανακάλυψες τώρα την Αμερική! Λες και το σύστημα θα σου πρόσφερε απλόχερα τα υλικά για να το υπονομεύσεις. Αυτά μπορεί να σου τα πουλήσει (όταν δεν έχει άλλο προϊόν για εκποίηση) αλλά ΤΣΑΜΠΑ δε θα στα δώσει ΠΟΤΕ!!! Προς το παρόν επιχειρεί το Blogging for money για να κερδίσει money for (selling) nothing.

---

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι ένα σχόλιο στο ποστ «LIFO, πόσο free press είσαι?» όπου η NIEMANDSROSE διηγείται την περιπέτεια της. Προτίμησα να τα πω ως εισαγωγή πριν το δείτε.


Συνέχεια...

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

Στη φυσική του θέση



A RED DRAGON called DARKO


Έπρεπε να περάσουν 12 αγωνιστικές, να τελειώσουν οι υποχρεώσεις στα ευρωπαϊκά σαλόνια για να συγκεντρωθούμε και στο πρωτάθλημα των «αλωνιών» και να κόψουμε το βήχα στους κάθε λογής μνηστήρες.

Η πολυδιαφημισμένη πρωταθλήτρια καλοκαιριού νικήθηκε κατά κράτος όχι από την ποδοσφαιρική αξία, αλλά από την «καρδιά του Πρωταθλητή» που λαβώθηκε από τον τραυματισμό του πολυεργαλείου του Λεντέσμα κι έχασε τα νερά του. Πολλά θα μπορούσαν να είχαν τελειώσει νωρίτερα. Κει που οι μνηστήρες πίστεψαν στο «Χ» ακόμα και το «διπλό», μίλησε η καρδιά του Πρωταθλητή και του Κόκκινου Δράκου που λέγεται ΝΤΑΡΚΟ. Τα υπόλοιπα είναι απλά αντικείμενο αναλύσεων από «αθλητικογράφους» και άλλες «αντιγαυρικές» δυνάμεις.

Η διαφορά νοοτροπίας ανάμεσα στον ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ και τη ΜΙΚΡΗ ομάδα ήταν εμφανής όλη την εβδομάδα που πέρασε (εμπρηστικά πρωτοσέλιδα που τα μισά έλεγαν «τελειώστε τους» και τ’ άλλα μισά μιλούσαν για ενδεχόμενη «διαιτητική σφαγή»). Το σκηνικό ολοκληρώθηκε στο τέλος του αγώνα όταν οι ΝΑΝΟΙ απέδειξαν πως στις νίκες το παίζουν άξιοι ενώ στις ήττες τους «σφάζουν». Από τον «ευρωπαϊκής νοοτροπίας» καραγκιόζη Λορέντζο (που έκανε σα βλαχοδήμαρχος) μέχρι τον Μορέτο που επιδίωξε την κόκκινη κάρτα για να «τεκμηριώσει» την «αδικία». - Τι είχες ΑΕΚ; - Τι είχα πάντα.

Περαστικά τους.

Αφήστε τους να στραβολαιμιάζουν και πάλι κοιτάζοντας από τα κάτω προς τα πάνω.


Συνέχεια...

I am back LIVE & DANGEROUS


Μετά από 4 μέρες απουσίας, ο ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ και πάλι κοντά σας. Ξαλαφρωμένος από μια άχρηστη χοληδόχο κύστη και ένα επίσης άχρηστο πέτρωμα.

Τέλος καλό, όλα καλά, λοιπόν.

At last, I am back

LIVE & DANGEROUS

Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω όλους.


Συνέχεια...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2007

Χωρίς ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ για λίγες μέρες


Λόγοι ανωτέρας βί(δ)ας μας υποχρεώνουν να απέχουμε από τη blogόσφαιρα.
Θα τα πούμε σε λίγες (ελπίζω) μέρες.

Hasta la vista.
Au revoir.
Τα λέμε.


Συνέχεια...

ΕυρωΠΕΟΣ


ΘΡΥΛΕ σ' ευχαριστούμε που υπάρχεις.



υγ: Συγγνώμη για τα ορθογραφικά λάθη, αλλά... Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.


Συνέχεια...

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2007

Το ΛΑ.Ο.Σ. «εις την επανάστασιν» στέλνει περήφανο χαιρετισμό


Μόλις πριν λίγους μήνες τα φασιστόμουτρα του ΛΑ.Ο.Σ. ντύνονταν με την προβειά του «δημοκράτη» για να ψαρέψουν ψήφους αφελών. Τα κατάφεραν.
Κατάφεραν να μπάσουν στο κοινοβούλιο μερικούς λάτρεις των τομαριών που το κατέλυσαν πριν 41 χρόνια.
Τώρα πια, ο πρόεδρος του, απαλλαγμένος από τα δεσμά της προεκλογικής επίδειξης νομιμοφροσύνης προς τη δημοκρατία, ζητά να αμνηστευθούν οι δικτάτορες επειδή –λέει- πέρασαν ήδη 41 χρόνια (εδώ ξεπέρασε και τον παλιό του αρχηγό: ο Κ Μητσοτάκης έβαζε ως όριο λήθης τα 10 χρόνια).
Ο άθλιος Καρατζαφέρης δε δίστασε να παρομοιάσει την περίπτωση των χουντικών με τη νομιμοποίηση του… ΚΚΕ και του Χαρίλαου Φλωράκη.

Συγκεκριμένα μιλώντας στο ρ/σ του ΑΝΤ1 είπε:
«Από το 1949 που ξεκίνησε ο εσωτερικός πόλεμος, εγώ δεν το λέω εμφύλιο, δεν το λέω αντάρτικο, εγώ τον λέω εσωτερικό πόλεμο, μέχρι το 1974 σε 25 χρόνια δόθηκε πλήρης αμνηστία και γι αυτό μπόρεσε και ο Φλωράκης και ήταν μέσα στη βουλή, και σωστά ήταν.
ΕΡ. Το 74
ΑΠ. Ναι από το 74. Τώρα από το 1967 έχουν περάσει 40 χρόνια και δεν δημιουργούνται οι ίδιες συνθήκες αμνήστευσης. Εγώ λέω, θέτω θέμα το 74 σε 25 χρόνια αμνηστεύσαμε μια κατάσταση που κόστισε σε όλη την Ελλάδα, δεν θέλω να μπω σε λογικές, από το 1967 μέχρι τώρα είναι 41 χρόνια μπορούμε και εκεί να δείξουμε την ανάλογη πολιτική;»
Παρά τις αντιδράσεις, ο πρόεδρος του Λ.Α.Ο.Σ. επιμένει να ζητά αμνηστία για τους δυο δικτάτορες που παραμένουν στη φυλακή (Ν. Ντερτιλής και Δ. Ιωαννίδης) ταυτίζοντας πρόστυχα τους θύτες με τα θύματα.

Μετά από αυτά, εμένα μου φαίνεται πολύ ήπιο το σχόλιό του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ που σημειώνει:
«Στην ίδια μοίρα βάζει ο Γ. Καρατζαφέρης τους αγωνιστές για τα λαϊκά συμφέροντα με τους πρωταγωνιστές βαθύτατα αντιλαϊκών ενεργειών. Το γεγονός αυτό συνιστά ενέργεια απαράδεκτη, που συγκρούεται με την ιστορική αλήθεια.
Πέφτουν οι μάσκες και βγαίνει στην επιφάνεια ποιες αρχές και ποιες αξίες αντιπροσωπεύει ο ΛΑ.Ο.Σ. Το ΚΚΕ και ο Χαρίλαος Φλωράκης μάχονταν κατά της πλουτοκρατίας και των Αγγλοαμερικανών συμμάχων τους. Η χούντα του 1967 - 1974 βρισκόταν στην απέναντι πλευρά. Οι θυσίες των κομμουνιστών είναι αμέτρητες.
Καθείς εφ' ω ετάχθη και μαζί ο Γ. Καρατζαφέρης».

Γιατί μιλάμε τόσο ευγενικά στα φασισταριά σύντροφοι; Αυτοί σήμερα, που νομίζουν πως ο λαός ξέχασε, ζητούν αμνηστία. Σε λίγα χρόνια θα ζητούν να ξανανοίξουν τα ξερονήσια. Και σε μερικά ακόμα θα προσπαθήσουν να επαναφέρουν τον Α.Ν. 375 και θα ζητούν εκτελέσεις. Κι εμείς θα τους λέμε μόνο «καθείς εφ' ω ετάχθη»;
Είμαστε σε πόλεμο με τους οπαδούς του ολοκληρωτισμού. Σε ανειρήνευτη πάλη κι αγώνα.


Συνέχεια...

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ: Η απαρχή της αγγλοαμερικανικής Κατοχής

Οι Αθηναίοι προς τους Μηλίους:

…Επικίνδυνοι είναι οι υπήκοοι, αν τυχόν αυτοί ξεσηκωθούν και νικήσουν εκείνους που τους εξουσίαζαν. Όσο γι αυτό, ας μείνει σε εμάς η φροντίδα να αντιμετωπίσομε τον κίνδυνο. Εκείνο όμως που θέλομε τώρα να κάνουμε φανερό σε εσάς είναι ότι βρισκόμαστε εδώ για το συμφέρον της ηγεμονίας μας και ότι όσα θα πούμε τώρα σκοπό έχουν τη σωτηρία της πολιτείας σας, επειδή θέλομε χωρίς κόπο να σας εξουσιάσομε και για το συμφέρο και τα των δυό μας να σωθείτε.

Θουκυδίδης V, 91

Κυριακή 3 Δεκέμβρη 1944. Ο δυνατός χειμωνιάτικος ήλιος λούζει την πλατεία Συντάγματος κι αντανακλά στα κατάλευκα μάρμαρα του Άγνωστου Στρατιώτη. Το μεγάλο σιωπηλό τετράγωνο πάλλεται από ένα βουητό που έρχεται απ’ όλες τις κατευθύνσεις. Τεράστιες ανθρωποθάλασσες από τη λεωφόρο Β. Σοφίας, την Ερμού, τη Συγγρού κατευθύνονται στην πλατεία. Ηλικιωμένοι, χαροκαμένες μάνες και ορφανά διαδηλώνουν τη θέληση τους να διαφεντέψουν τον τόπο τους. Στην κεφαλή της πομπής μαυροντυμένες κρατούν ένα πανό που γράφει πως «Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Ωστόσο, το πλήθος είναι άοπλο. Ανεμίζει συμμαχικές σημαίες και πλακάτ που καλωσορίζουν τους «μεγάλους μας συμμάχους», τους «μεγάλους μας ελευθερωτές». Όταν η πομπή φτάνει στο ύψος του Άγνωστου Στρατιώτη, ένας έφηβος περνά στην κεφαλή της και, μέσα στις επιδοκιμασίες του πλήθους, αρχίζει έναν ξέφρενο χορό πηδώντας κάθε τόσο στον αέρα. Ξαφνικά, παραλύει και σωριάζεται κατάχαμα ενώ στο στήθος του το άλικο λουλούδι του θανάτου μεγαλώνει. Μια ριπή από το υπουργείο Εσωτερικών τον έχει θερίσει. Από τη στέγη του παλατιού μια δεύτερη. Ύστερα συνεχόμενο πυρ χτυπά το σαστισμένο πλήθος που δεν έχει πουθενά να κρυφτεί. Πίσω, οι πομπές από το Φάληρο, την Κοκκινιά, την Καισαριανή και το Παγκράτι, μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει, σπρώχνουν τους προπορευόμενους. Μέσα σε λίγα λεπτά 28 νεκροί και 100 τραυματίες κείτονται στα οδοστρώματα. Έτσι, ξαφνικά όπως άρχισε, το πυρ σταματά. Έκπληκτο μα και βουβό το πλήθος βουτά τα μαντίλια και τα πανό του στα αίμα των νεκρών και τα στρέφει προς το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» όπου στεγάζονται όλες οι «διπλωματικές αποστολές» και οι ξένοι δημοσιογράφοι. Το πρώτο αίμα Ελλήνων από τους «συμμάχους» έχει χυθεί.

Άραγε, τι μεσολάβησε από τον παλλαϊκό ενθουσιασμό και την «εθνική ενότητα» τη μέρα της απελευθέρωσης μέχρι αυτό το μακελειό; Ας το δούμε ξετυλίγοντας συνοπτικά το κουβάρι των γεγονότων.


free player from mysplayer.com

Παλλαϊκή συμμετοχή στον αγώνα…


Από τη χαραυγή του 1943 το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), χάρη στη μεγαλειώδη δράση του και τις εκατόμβες θυμάτων που έδωσε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, δεν κυριαρχεί μόνο στις καρδιές των Ελλήνων. «Το κίνημα που έχει δημιουργήσει το ΕΑΜ δεν μπορεί να θεωρηθεί παρά σαν μια ολοκληρωμένη επανάσταση. Το κίνημα του ΕΑΜ κυριαρχεί» αναφέρει το Αμερικανικό Γραφείο Στρατιωτικών Υπηρεσιών (OSS). Το 1944 οι Γερμανοί ελέγχουν μόνο τις μεγάλες πόλεις. Ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ), που το 1941 ξεκίνησε από μια φούχτα «ξυπόλητους», έχει μετατραπεί σε στρατιά (με 48.940 μαχητές χωρίς να υπολογίζονται οι εφεδρικοί και οι δυνάμεις της Αθήνας, της Κρήτης της Σάμου και Μυτιλήνης) με οργάνωση τακτικού στρατού και επιδίδεται σε μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις. Ο λαός έχει εκλέξει την προσωρινή του κυβέρνηση στην οποία εκπροσωπούνται όλες οι δυνάμεις που μετέχουν στον αγώνα: επιστήμονες, παλιοί βουλευτές (της βουλής που έπνιξε το 1936 η δικτατορία Μεταξά), κληρικοί που βαδίζουν στα βήματα του Παπαφλέσσα (με προεξάρχοντες τους Μητροπολίτες Κοζάνης Ιωακείμ και Ηλείας Αντώνιο Πολίτη), στρατιωτικοί, αντάρτες, αγρότες, εργάτες και –πρωτοφανέρωτο για την Ελλάδα- γυναίκες. Η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) αγκαλιάζει όλο το λαό. Αντιπροσωπεύει όλα τα κοινωνικά στρώματα και τα περισσότερα πολιτικά ρεύματα της εποχής. Οι μόνοι που δεν αντιπροσωπεύτηκαν σ’ αυτήν ήταν οι εξ επαγγέλματος πολιτικοί που παρίσταναν εκ του ασφαλούς τους ταγούς ενός έθνους που έχυνε το αίμα του. Εκείνοι που, δειλοί και άβουλοι, προτιμούν τη σιγουριά του Καΐρου, του Λονδίνου και της Νίκαιας μέχρι να δουν προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος τους ο Γεώργιος Παπανδρέου ένας καιροσκόπος πολιτικός που ο λαός τον αποκαλεί «Παπατζή». Ο Παπανδρέου αρνείται την ηγεσία της ΠΕΕΑ που του προσφέρεται. Λίγο αργότερα, στο Κάιρο ορκίζεται πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης κυριολεκτικά «βρετανικής κατασκευής» που δεν έχει καμιά απήχηση στην Ελλάδα. Θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην απόσπαση της εξουσίας από το ΕΑΜ και στην υποδούλωση της χώρας στον ξεδοντιασμένο βρετανικό λέοντα.

…που ανησυχεί τους Βρετανούς

Οι εξελίξεις τρομάζουν τον βρετανό πρωθυπουργό Ουίνστον Τσώρτσιλ που βλέπει πως μετά την απελευθέρωση η Ελλάδα θα αποκτήσει μια κυβέρνηση που δεν θα είναι μαριονέτα των βρετανών. Από νωρίς το Φόρειν Όφις προσπαθεί να ελέγξει το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα ώστε να έχει λόγο στις μεταπολεμικές εξελίξεις. Βλέποντας τη διαρκώς αυξανόμενη επιρροή του ΕΑΜ στο λαό, προσπαθεί να δυναμώσει τις φιλοβρετανικές οργανώσεις σαν αντίπαλο δέος. Όταν αποτυγχάνει, προσπαθεί, μέσω της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής (της οποίας ηγούνται ο ταξίαρχος Έντι Μάγιερς και ο συνταγματάρχης Κρίστοφερ Μόνταγκιου Γουντχάουζ, γνωστότερος σαν «Κρις») να μετατρέψει το αντιστασιακό κίνημα σε υποκατάστημα του Συμμαχικού (δηλαδή του βρετανικού) Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. Ό,τι δεν καταφέρνουν οι πράκτορες τους θα τους το προσφέρει ανέλπιστα η αντιπροσωπεία της ΠΕΕΑ που μεταβαίνει στο Λίβανο. Εκεί οι εκπρόσωποι της αντίστασης αντιμετωπίζονται από τους βρετανούς και τους απόντες των αγώνων σαν εκπρόσωποι «ληστών» και «αναρχικών» και εγκαλούνται από τον Παπανδρέου που αποκαλεί την αντίσταση κατά των κατακτητών «τυχοδιωκτισμό που θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια του ελληνικού λαού»! Τελικά, οι εκπρόσωποι της ελεύθερης Ελλάδας δέχονται να συμμετάσχουν σαν φτωχοί συγγενείς στην «κυβέρνηση» του Παπανδρέου με την αυταπάτη πως έτσι προωθούν την «εθνική ενότητα». Λίγο αργότερα, στην Καζέρτα της Ιταλίας οι στρατιωτικές δυνάμεις της αντίστασης (δηλαδή ο ΕΛΑΣ) τίθενται κάτω από τις διαταγές του ΣΣΜΑ με διοικητή τον αντιστράτηγο Ρόναλντ Σκόμπι ένα στρατιωτικό με πείρα στις… αποικίες του Στέμματος. Το σχέδιο του Τσώρτσιλ αρχίζει να υλοποιείται.

Συμφωνίες ανήθικων «κυρίων»

Το ελληνικό «πρόβλημα» έχει γίνει έμμονη ιδέα και ταράζει τον ύπνο του βρετανού πρωθυπουργού. Μεσούντος του πολέμου, ο Τσώρτσιλ προσφέρει εδάφη που δεν του ανήκουν σε οποιονδήποτε θα μπορούσε να του φανεί χρήσιμος για να κρατήσει την Ελλάδα υπό την κατοχή του. Όπως αποδεικνύουν σουηδικά, ελβετικά και συμμαχικά αρχεία που αποκάλυψε ο Β. Μαθιόπουλος, ο Τσώρτσιλ το 1943 υπόσχεται τα Δωδεκάνησα στην Τουρκία αν αυτή πολεμήσει κατά των Γερμανών. Το 1944 επαναφέρει την ίδια πρόταση υπό τον όρο να στείλει η Τουρκία στρατεύματα κατοχής (τα αποκαλεί «δυνάμεις αποκατάστασης της τάξης») στην Ελλάδα. Παράλληλα, συνάπτει μια μοναδικής κυνικότητας «συμφωνία κυρίων» με τους ναζί στη Λισσαβόνα. Αυτό το άθλιο «gentlemen agreement» προβλέπει πως τα γερμανικά στρατεύματα θα αποχωρήσουν από την Ελλάδα ανενόχλητα με την προϋπόθεση να μην παραδώσουν την Αθήνα στον ΕΛΑΣ αλλά στους βρετανούς. Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Βέρμαχτ στρατηγός Γιοντλ και ο φον Όβεν βεβαιώνουν πως οι βρετανοί τήρησαν στο ακέραιο τη συμφωνία αφήνοντας τα ναζιστικά στρατεύματα να φύγουν άθικτα για να πολεμήσουν σε άλλα μέτωπα κατά των συμμάχων.

Οι Βρετανοί αντικαθιστούν τους Γερμανούς

Στις 18 Οκτωβρίου η γαλανόλευκη υψώνεται ξανά στην Ακρόπολη την οποία για 4 χρόνια μόλυνε η σβάστικα. Η λεγόμενη κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» και οι βρετανοί γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό από το λαό της Αθήνας που, στην πλειοψηφία του, ανήκει στο ΕΑΜ. Τα ένοπλα τμήματα του ΕΛΑΣ δεν μπαίνουν στην πόλη υπακούοντας στην καθόλου αθώα διαταγή των βρετανών που θέλουν να δείξουν πως αυτοί απελευθέρωσαν την Αθήνα. Όλοι όμως γνωρίζουν πως το ΕΑΜ, αν ήθελε, θα μπορούσε να κατέχει και την Αθήνα όπως κατέχει την υπόλοιπη χώρα. Ο Γουντχάουζ είναι σαφέστατος: «Αν δεν ήταν οι Βρετανοί από το 1942 στην Ελλάδα, με την υποχώρηση των Γερμανών το ΕΑΜ θα είχε τον πλήρη έλεγχο της χώρας».

Ο Παπανδρέου μιλώντας στο λαό ,που ζητά κατοχύρωση της ελευθερίας του, δηλώνει υποκριτικά «πιστεύομεν εις την λαοκρατίαν». Στην πραγματικότητα η μαριονέτα του Τσώρτσιλ αδιαφορεί για τα παλλαϊκά αιτήματα που είναι: α) η τιμωρία όσων συνεργάστηκαν με τον κατακτητή και μαυροφόρεσαν χιλιάδες Έλληνες φορώντας τη στολή του γερμανοτσολιά ή την κουκούλα του καταδότη, 2) η δυνατότητα να αποφασίσει ο λαός χωρίς παρεμβάσεις τόσο για το πολίτευμα όσο και για την κυβέρνηση που τον εκφράζει. Οι επικυρίαρχοι έχουν άλλα σχέδια ξέροντας πως αν ο λαός αποφασίσει ελεύθερα, αυτοί δεν έχουν μέλλον στη χώρα. Οι ταγματασφαλίτες οδηγούνται σε στρατόπεδα όχι για να κρατηθούν αλλά για να προστατευτούν από τη λαϊκή αγανάκτηση. Βγαίνουν τη νύχτα για να τρομοκρατήσουν τις λαϊκές συνοικίες και το χάραμα σταβλίζονται ξανά στη «φυλακή» τους. Οι πολιτικοί επιδίδονται σ’ ένα όργιο κατασυκοφάντησης της αντίστασης ενώ η «δικαιοσύνη» καταδικάζει μαζικά τους μαχητές για «εγκλήματα» κατά των… κατακτητών (καταδικάζονται ακόμα και σε εκτέλεση επειδή είχαν το «θράσος» να σκοτώνουν γερμανούς στρατιώτες)! Σύντομα, οι φυλακές γεμίζουν από αγωνιστές ενώ οι δοσίλογοι στελεχώνουν το νέο κρατικό μηχανισμό.

Τσώρτσιλ: «Χτυπήστε απροειδοποίητα»

Όλα αυτά είναι επιταγή χωρίς αντίκρισμα αν δεν αφοπλιστεί ο ελληνικός λαός. Ο Τσώρτσιλ δεν αρκείται στη διπλωματική νίκη του. Μεθοδεύει τη συντριβή του ΕΑΜ. Τα τηλεγραφήματα του προς τον υπουργό των εξωτερικών σερ Άντονι Ήντεν είναι αποκαλυπτικά. Στις 29 Αυγούστου 1944 σημειώνει: «Είναι εξαιρετικά σημαντικό να χτυπήσουμε απροειδοποίητα χωρίς να προηγηθεί καμιά φανερή κρίση. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να προκαταλάβουμε το ΕΑΜ». Στις 7 Νοεμβρίου γίνεται πιο σαφής: «Δεν θα έπρεπε να διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε βρετανικά στρατεύματα, για να υποστηρίξουμε την κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου… Προσδοκώ ότι θα έχουμε σύγκρουση με το ΕΑΜ και δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να την αποφύγουμε υπό τον όρο να επιλέξουμε εμείς το έδαφος».

Ο Παπανδρέου κι ο Σκόμπι πιέζουν για μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Οι ηγέτες του ΕΑΜ βλέποντας πως η υποχωρητικότητα που επέδειξαν για να μη διασπαστεί «η ενότητα των συμμάχων» έχει αποθρασύνει τους βρετανούς, αντιπροτείνουν την ταυτόχρονη αποστράτευση του ΕΛΑΣ, του φιλοβρετανικού ΕΔΕΣ και της Ορεινής Ταξιαρχίας Ρίμινι, ενός σώματος στελεχωμένου αποκλειστικά από οπαδούς της μοναρχίας και της 4ης Αυγούστου (το οποίο ο Ηλίας Τσιριμώκος θα αποκαλέσει εύστοχα «σώμα πραιτωριανών») και τη δημιουργία εθνικού στρατού από τον οποίο θα αποκλειστούν οι συνεργάτες των Γερμανών και της δικτατορίας. Ο Τσώρτσιλ έχει βρει την ευκαιρία που ζητούσε. Τα όργανα του δίνουν τελεσίγραφο στο ΕΑΜ να παραδώσει τον οπλισμό του μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου. Παράλληλα, βαφτίζουν τους ταγματασφαλίτες «εθνικό στρατό» και τους εξοπλίζουν. Από τα πρώτα στελέχη αυτού του στρατού κι ο περιβόητος Χ. Γερακίνης ο οποίος συνέτασσε αναφορές στη Βέρμαχτ με το εξής «πατριωτικό» περιεχόμενο: «Απώλειαι: Εκ των ημετέρων εις Γερμανός στρατιώτης». Ακόμα και για την υποχωρητική ηγεσία του ΕΑΜ όλα αυτά είναι υπερβολικά. Τα στελέχη του αποχωρούν από την κυβέρνηση και ζητούν παραίτηση του Παπανδρέου θεωρώντας αυτόν κι όχι τους Άγγλους αποκλειστικό υπεύθυνο της κρίσης. Όμως, οι βρετανικές λόγχες είναι έτοιμες να στηρίξουν τον πρόθυμο για όλα πρωθυπουργό. Ο πρεσβευτής της Αγγλίας σερ Ρέτζιναλντ Λήπερ και ο Σκόμπι αναλαμβάνουν δράση καθώς ο Τσώρτσιλ δεν εμπιστεύεται τον «γέρο ανόητο» Παπανδρέου. Αν αυτός διστάσει να εκτελέσει τις εντολές, θα πρέπει «να κλειδωθεί σ’ ένα δωμάτιο μέχρι να ξανάρθει στα λογικά του».

Το έγκλημα αρχίζει

Το ΕΑΜ προαναγγέλλει συλλαλητήριο την Κυριακή 3 Δεκέμβρη και γενική πολιτική απεργία την επόμενη μέρα. Ο διοικητής της αστυνομίας Άγγελος Έβερτ ξέρει τι πρέπει να κάνει. Την Κυριακή η κεφαλή της πορείας φτάνει στον Άγνωστο Στρατιώτη. Και τότε τα όπλα θερίζουν το λαό. Αδιάφορο αν οι χειριστές ήταν Βρετανοί ή «Έλληνες». Αδιάφορο αν ήταν «τακτικός στρατός» ή εξοπλισμένοι ταγματασφαλίτες. Το «πρώτο αίμα» στο μονόπλευρο (προς το παρόν) εμφύλιο είχε χυθεί. Κι ήταν ελληνικό.

Την επόμενη μέρα, μια λαοθάλασσα περνά από το ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρετανίας» σηκώνοντας τα φέρετρα των δολοφονημένων και τραβά για το νεκροταφείο. Στην επιστροφή του το πλήθος περνά μπροστά από το ξενοδοχείο «Ερμής» στην Πανεπιστημίου όπου στεγάζονται δοσίλογοι που οι βρετανοί δήλωναν πως αφόπλισαν. Πυκνό πυρ χτυπά και πάλι τους διαδηλωτές σκοτώνοντας και τραυματίζοντας δεκάδες. Ο Σκόμπι έχει ήδη πάρει τις εντολές του από τον Τσώρτσιλ: «Μη διστάσετε να συμπεριφερθείτε σαν να βρίσκεστε σε μια κατακτημένη πόλη όπου έχει ξεσπάσει εξέγερση…Πρέπει να κρατήσουμε και να κυριαρχήσουμε στην Αθήνα. Εάν τούτο το επιτύχετε χωρίς αιματοχυσία θα είναι κατόρθωμα, αλλά και με αιματοχυσία θα είναι επίσης κατόρθωμα». Κηρύσσει στρατιωτικό νόμο, απευθύνει τελεσίγραφο στον ΕΛΑΣ να εκκενώσει την Αθήνα και τα περίχωρα της για να μην θεωρηθεί «εχθρική δύναμη» και απειλεί να κόψει την παροχή τροφίμων στον πληθυσμό της πόλης. Από κει και πέρα δράση αναλαμβάνουν οι ταγματασφαλίτες που χτυπούν τις συνοικίες και, όταν βρουν αντίσταση από ΕΛΑΣίτικα τμήματα, σώζονται από τους βρετανούς.

Τη συμμετοχή δοσίλογων στα γεγονότα επιβεβαιώνει ο τότε υφυπουργός Στρατιωτικών στρατηγός Λεωνίδας Σπαής. Στο βιβλίο του «Πενήντα χρόνια στρατιώτης στην υπηρεσία του έθνους και της δημοκρατίας», το «λησμονεί». Το παραδέχεται, όμως, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στα «Πολιτικά Θέματα» της 4ης Δεκεμβρίου 1976. Απόσπασμα αυτού του άρθρου παραθέτει ο Βάσος Μαθιόπουλος στο βιβλίο του «Ο Δεκέμβρης του 1944» (εκδόσεις Νέα Σύνορα-Α.Α.Λιβάνη, σελίδα 46): «Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν κατά του ΕΑΜ τα Τάγματα Ασφαλείας. Η εισήγηση ήταν των Άγγλων και η απόφαση δική μου. Δεν θέλω να δικαιολογήσω την πράξη, αλλά δεν γινόταν αλλιώς, η στρατιωτική μας δύναμη ήταν ανύπαρκτη. Συνολικά υπήρχαν 27.000 άνδρες των Ταγμάτων ασφαλείας. Χρησιμοποιήσαμε 12.000, τους λιγότερο εκτεθειμένους, και οπωσδήποτε κανένα από τα σημαίνοντα στελέχη. Τους ντύσαμε, και τους εξοπλίσαμε, αφού τους πήραμε από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως… Δεν είναι αλήθεια ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν Τάγματα Ασφαλείας στα Δεκεμβριανά… Χρησιμοποιήθηκαν περίπου οι μισοί από όσους είχαν συλληφθεί και αυτή είναι η αλήθεια που αποκαλύπτω σήμερα».

Ο Τσώρτσιλ δεν κρύβει τις προτιμήσεις του: «Θεωρώ ότι οι συνεργάτες των Γερμανών έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προστατεύσουν τον ελληνικό πληθυσμό… Ο κύριος εχθρός είναι οι κομμουνιστές… Δεν τίθεται ζήτημα έντασης της αυστηρότητας προς τους δοσίλογους με σκοπό να κερδηθεί η επιδοκιμασία των κομμουνιστών. Η επιδοκιμασία τους μας είναι άχρηστη».

Σε «άνιση πάλη κι αγώνα»

Ο ΕΛΑΣ ελέγχει όλη την πόλη εκτός από ένα μικρό κομμάτι που περιλαμβάνει το Σύνταγμα, το Γουδί, τα Εξάρχεια, του Μακρυγιάννη και τη Σχολή Ευελπίδων. Αυτή η περιοχή, που ο λαός αποκαλεί «Σκομπία», έχει «πρωτεύουσα» τη «Μεγάλη Βρετανία» όπου είναι το κέντρο επιχειρήσεων. Μέσα σ’ αυτή την περιοχή κυκλοφορούν τμήματα του βρετανικού στρατού και ένοπλοι συνεργάτες των Ες Ες και αργότερα του ΜΙ6. Άνθρωποι με ιδεολογία σαν αυτή του συνταγματάρχη Παπαδόγκωνα ο οποίος απέστειλε την «ιστορική» επιστολή στον… Χίτλερ όταν απέτυχε η εναντίον του απόπειρα: «…Από την ιεράν γην της αρχαίας Σπάρτης, εκ της οποίας προήλθεν η δράσις των ηρώων του Λεωνίδου, η οποία έσωσεν τον ευρωπαϊκόν πολιτισμόν, υψούται η προσευχή μας: Κύριε φύλαττε τον Φύρερ».

Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ εύκολα θα μπορούσαν να καταλάβουν τη «Σκομπία». Ωστόσο, το κρίσιμο διάστημα η ηγεσία του ΕΑΜ δίνει διαταγές για αναμονή και –όσο το δυνατόν- αποφυγή συμπλοκών με βρετανούς οι οποίοι, όμως, δεν έχουν ανάλογες αναστολές.

Ενώ τα αμερικανοβρετανικά στρατεύματα έχουν καθηλωθεί στις Αρδένες, ο Τσώρτσιλ στέλνει βρετανικές μονάδες από την Ιταλία στην Αθήνα. Ενημερώνει τον Σκόμπι πως «Ο βασικός στόχος είναι η συντριβή του ΕΑΜ. Η λήξη των συγκρούσεων υποτάσσεται σ’ αυτό το σκοπό…Όχι ειρήνη χωρίς τη νίκη». Βρετανικά τανκς χτυπούν στο κέντρο της Αθήνας ενώ αεροπλάνα της ΡΑΦ βομβαρδίζουν τις λαϊκές συνοικίες. Το ΕΑΜ περιορίζεται σε άμυνα χωρίς να μεταφέρει τμήματα του από την υπόλοιπη χώρα. Ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης και ο Άρης Βελουχιώτης διατάσσονται να ελέγξουν την Ήπειρο, που κατέχει ο Ζέρβας, για να αποφευχθεί από εκεί εισβολή των βρετανών στα νώτα του ΕΛΑΣ!

Υπό αυτές τις συνθήκές η έκβαση της μάχης της Αθήνας είναι προδιαγεγραμμένη. Τις πρώτες μέρες του Γενάρη οι μονάδες του ΕΛΑΣ, μαζί με δεκάδες πρόσφυγες που τους ακολουθούν για να αποφύγουν τη μανία των Χιτών, εκκενώνουν την Αθήνα και πηγαίνουν στη Λαμία. Πίσω τους μένει μια πόλη καταστραμμένη από τους βομβαρδισμούς των Άγγλων και γεμάτη εκατοντάδες πτώματα από το λεπίδι των δοσίλογων. Αυτά τα πτώματα θα χρησιμεύσουν. Συνεργεία δοσίλογων (που άλλαξαν τη γερμανική στολή με τη βρετανική) «σκοτώνουν» τα θύματα για δεύτερη φορά: πετσοκόβουν τα πτώματα, γεμίζουν κουβάδες με μάτια και ανθρώπινα μέλη και κατακρεουργούν νεκρούς σε σημείο που έμπειροι ιατροδικαστές να λιποθυμούν στη θέα τους. Τη σκυτάλη παίρνει μια «διεθνής» βρετανική επιτροπή της οποίας ηγείται ο σερ Σίτριν. Αυτή παρουσιάζει τα αίσχη σαν «εγκλήματα των κομμουνιστών» σε μια προσπάθεια μεταστροφής της διεθνούς κοινής γνώμης υπέρ του Τσώρτσιλ.

Στις 12 Φλεβάρη 1945 στη Βάρκιζα υπογράφεται η ομώνυμη συμφωνία ανάμεσα στο ΕΑΜ και την κυβέρνηση Παπανδρέου. Εκεί το ΕΑΜ, που ελέγχει όλη τη χώρα εκτός της πρωτεύουσας, αντιμετωπίζεται σαν νικημένο και του επιβάλλεται μονομερής αφοπλισμός. Λίγο αργότερα, μετά την παράδοση των όπλων, το προπολεμικό καθεστώς θα κυριαρχήσει απόλυτα. Θα επαναφέρει το πειθήνιο όργανο των βρετανών τον Γεώργιο Γλύξμπουργκ και θα επιδοθεί σ’ ένα λουτρό αίματος και τρομοκρατίας κατά οποιουδήποτε τόλμησε να υπερασπιστεί την πατρίδα από τους κατακτητές. Μόνο στο διάστημα 12/2/1945 μέχρι 31/3/1946 καταγράφτηκαν 1.289 φόνοι, 6.671 τραυματισμοί, 31.632 βασανισμοί, 34.931 συλλήψεις 18.767 λεηλασίες-καταστροφές, 677 καταστροφές γραφείων, 509 απόπειρες φόνου, 165 βιασμοί γυναικών (Δ. Παρτσαλίδη: «Η διπλή αποκατάσταση της Εθνικής Αντίστασης»). Όλα αυτά ήταν τα κατορθώματα από τις οι συμμορίες του Σούρλα, του Μαγκανά, του Βουρλάκη, του Κατσαρέα, του Τσαούς Αντών, του Βόιδαρου και άλλων ομοϊδεατών τους. Το αίσχος δεν σταμάτησε εκεί. Οι παρακρατικοί κατέσφαξαν τον δημοσιογράφο του Ριζοσπάστη Κώστα Βιδάλη και κρέμασαν στο φανοστάτη των Τρικάλων τα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλα.

Στο ίδιο διάστημα στήθηκε η δικαστική δίωξη χιλιάδων πατριωτών με τις πανομοιότυπες μηνύσεις αγωνιστών για «εγκλήματα» κατά των κατακτητών που ξεπέρασαν τον «τρομακτικό αριθμό των 40.000 προφυλακισμένων που έφθαναν να κρατούνται σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως» (στοιχεία από το βιβλίο του επίτιμου Εισαγγελέα Εφετών Παύλου Δελαπόρτα «Το σημειωματάριο ενός Πιλάτου»). Τις καταδίκες συνοδεύουν οι κατά συρροήν αθωώσεις δοσιλόγων με εισαγγελικές αγορεύσεις πως δεν ευσταθεί η κατηγορία ότι κατέδωσαν Έλληνες πατριώτες στους ναζί επειδή «ο νόμος, για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα αυτό, απαιτεί να καταδώσει κανείς Έλληνες στον εχθρό, αλλά οι μηνυτές από τη στιγμή που προσχώρησαν στο ΕΑΜ έπαψαν να είναι Έλληνες και συνεπώς, αφού δεν κατέδωσαν Έλληνες, πρέπει να γίνει δεκτή η έφεση τους και να απαλλαγούν από την κατηγορία» (στο ίδιο βιβλίο του Π.Δ.).

Η ηγεσία του ΕΑΜ δείχνει μιαν απαράδεκτη υπομονή σα να μην αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης ή να ελπίζει πως αυτή θα αλλάξει από μόνη της. Η στάση της φανερώνει πως το ΕΑΜ ήθελε την ομαλή εξέλιξη γι’ αυτό καθυστέρησε να αντιδράσει κι έχασε κάθε πιθανότητα νίκης. Η ένοπλη αυτοάμυνα, στην οποία οι αντιστασιακές δυνάμεις καταφεύγουν απελπιστικά αργά κι απροετοίμαστα, σηματοδοτεί κι επίσημα την έναρξη αυτού που αποκαλείται «εμφύλιος». Η έκβαση αυτού του αγώνα είναι προδιαγεγραμμένη και απλά θα επισφραγίσει το αναπόφευκτο: η Ελλάδα θα παραμείνει στη βρετανική «πλευρά του φράχτη» παρά τη θέληση του λαού της. Σ’ αυτό το λαό απομένουν ελάχιστες προοπτικές: το εκτελεστικό απόσπασμα, η «αναμόρφωση» στη Μακρόνησο, η δήλωση «μετανοίας» για την επανένταξη των «παραστρατημένων» στον «εθνικό κορμό» και ο δρόμος της προσφυγιάς.

Αντί επιλόγου

Τα γεγονότα του Δεκέμβρη ήταν το πρελούδιο ενός οργανωμένου σχεδίου που εκπόνησε ο βρετανός πρωθυπουργός. Ο αποικιοκράτης Τσώρτσιλ θεωρούσε τους Έλληνες ημιάγριους και «άθλιους ληστές» προκαλώντας την αντίδραση του πρεσβευτή των ΗΠΑ Λίνκολν Μακβή που σημείωνε ότι «η μεταχείριση αυτού του λαού που αγαπά φανατικά την ελευθερία (και ποτέ δεν αντιμετώπισε παθητικά την υπαγόρευση) σαν να ήταν ιθαγενείς της Βρετανικής Αυτοκρατορίας είναι αυτό που δημιουργεί όλα τα προβλήματα». Πριν καν διαφανεί η νίκη των συμμάχων, εκείνος προσπαθούσε να κρατήσει απεγνωσμένα την Ελλάδα προσδεμένη στο άρμα της πολιτικής του. Έκανε τα πάντα για να το πετύχει.

Βοηθοί σ’ αυτή του την προσπάθεια ήταν ο μονάρχης της Ελλάδας που ανέκαθεν συναρτούσε το θρόνο του από τις ορέξεις των βρετανών και ο παλιός πολιτικός κόσμος που χρεοκόπησε λόγω της εχθρικής του στάσης στο αντιστασιακό έπος. Εκφραστής όλων αυτών ο Γεώργιος Παπανδρέου, ένα χρεοκοπημένος πολιτικός ο οποίος είδε τη στήριξη των Βρετανών τη μόνη διέξοδο για την αναρρίχηση του στην εξουσία. Ο Παπανδρέου επέλεξε το στρατόπεδό του βάσει της πολιτικής ιδεολογίας του κι αγωνίστηκε με επιμονή για τον πολιτικό στόχο των Βρετανών. Το ομολογεί με κομπασμό σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 2/12/1948: «Το συμπέρασμα είναι ότι ο Δεκέμβριος ημπορεί να θεωρηθή “ΔΩΡΟΝ ΤΟΥ ΥΨΙΣΤΟΥ”. Αλλά δια να υπάρξη ο Δεκέμβριος, έπρεπε προηγουμένως να έχωμεν έλθη εις την Ελλάδα. Και τούτο ήτο δυνατόν με την συμμετοχήν του ΚΚΕ εις την κυβέρνησιν, δηλαδή με τον Λίβανον… Και δια να ευρεθούν οι Βρεττανοί εδώ, οι οποίοι ήσαν απαραίτητοι δια την νίκην, έπρεπε προηγουμένως να είχεν υπογραφή η συμφωνία της Καζέρτας… Και δια να επιτευχθή η εκκαθάρισις, έπρεπε προηγουμένως να επιμείνω εις την άμεσον αποστράτευσιν του ΕΛΑΣ και να θέσω το ΚΚΕ ενώπιον του διλήμματος ή να αποδεχθή ειρηνικώς τον αφοπλισμόν του ή να επιχειρήση την στάσιν, υπό συνθήκας όμως πλέον, αι οποίαι οδηγούν εις την συντριβήν του. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια». Τα παραπάνω είναι απλώς επανάληψη της «φωνής του Κυρίου του» (His masters voice). Ο τρόπος με τον οποίο ενήργησε αποδεικνύει τον πολιτικό αμοραλισμό και το «παπατζηλίκι» του. Στο Κάιρο χαρακτήριζε «εχθρούς της Πατρίδος» τους ταγματασφαλίτες και λίγους μήνες αργότερα τους χρησιμοποίησε εναντίον του λαού. Για το ρόλο του δεν υπάρχει καμιά αντίφαση. Η μαριονέτα του Τσώρτσιλ τις κρίσιμες μέρες φοβήθηκε πως θα γίνει το εξιλαστήριο θύμα αν η πλάστιγγα έγερνε υπέρ του ΕΑΜ. Όταν ο προστάτης του έδειξε την αποφασιστικότητα του, ο «γέρο ανόητος» μετεβλήθη σε ποντίκι που βρυχάται. Και –τι ειρωνεία!- ο άνθρωπος αυτός αποκαλείται σήμερα «γέρος της… Δημοκρατίας» από τους επιλήσμονες.

«Σιδερένιο χέρι» όλων αυτών ήταν οι συνεργάτες των κατακτητών που σύντομα κατάλαβαν πως η μόνη σανίδα σωτηρίας τους από τη λαϊκή οργή ήταν η αλλαγή αφεντικού.

Ωστόσο, απροσδόκητη -μα εντελώς καθοριστική- βοήθεια στα σχέδια του Τσώρτσιλ έδωσε η ατολμία της ηγεσίας του αντιστασιακού κινήματος η οποία, με ενέργειες ιδανικού αυτόχειρα, υπέταξε άθελα της το κίνημα στη βρετανική αποικιοκρατία. Κινούμενη από ένα κακώς νοούμενο λεγκαλισμό και νομιμοφροσύνη προς τους συμμάχους, δεν κατάλαβε έγκαιρα πως η αληθινή απελευθέρωση του ελληνικού λαού περνούσε μόνο μέσα από τη χειραφέτηση του και την αναπόφευκτη σύγκρουση με τη βρετανική αυτοκρατορία η οποία θα έκανε τα πάντα προκειμένου να κρατήσει δέσμια τη χώρα. Ακόμα κι όταν οι βρετανοί χτύπησαν ανοιχτά το ΕΑΜικό κίνημα, η ηγεσία του επέμενε να αποφεύγει τη ρήξη μαζί τους και να συγκρούεται μόνο με τα ελληνόφωνα όργανα τους. Στο απόγειο της δυναμικής της, έδειξε να μην πιστεύει στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού που μετέτρεψε κάθε βράχο, κάθε ρεματιά, καλύβα με καλύβα, σε φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Έχουν ειπωθεί πολλά για την ανοχή της Σοβιετικής Ένωσης στα σχέδια του Τσώρτσιλ στη βάση μιας «κατανομής» του κόσμου σε σφαίρες επιρροής που χωρίστηκαν από ένα «σιδηρούν παραπέτασμα». Το σενάριο με τα «χαρτάκια» που υπογράφτηκαν στηρίζεται αποκλειστικά στα απομνημονεύματα ενός μεγάλου πολιτικού απατεώνα, του Τσώρτσιλ, και δεν επιβεβαιώνεται ούτε από Σοβιετικά αρχεία αλλά ούτε κι από τα αρχεία των ΗΠΑ που συμμετείχαν στις τρεις συνδιασκέψεις των «μεγάλων». Είναι μια μάλλον μυθιστορηματική εκδοχή που έφτιαξε πολύ αργότερα ο Τσώρτσιλ για να δικαιολογήσει τον άκρατο κυνισμό του μεταθέτοντας τον σε άλλους. Τα απομνημονεύματα του σερ Ουίνστον συντάχθηκαν μετά το 1953 οπότε πέθανε ο στρατάρχης Στάλιν. Ο άλλος μάρτυρας Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ ήταν ήδη νεκρός από το 1945 ενώ οι επίγονοι του Γεωργιανού ήταν αρκούντως απασχολημένοι με τη σπίλωση της προσωπικότητας του για να ασχοληθούν με αυτό.

Είναι γεγονός πως τη δεδομένη στιγμή ο Κόκκινος Στρατός σήκωνε μόνος σχεδόν το βάρος της συντριβής του Άξονα εξαπολύοντας την τρομερή του επίθεση στην καρδιά του ναζισμού. Από την άλλη, όμως, είναι γεγονός πως σε όλη τη διάρκεια των μαχών του Δεκέμβρη η Σοβιετική Ένωση έμοιαζε να μην είχε αντιληφθεί τίποτα απ’ όσα διαδραματιζόταν στην Ελλάδα τη στιγμή που η διεθνής κοινή γνώμη αντιδρούσε στα ειδεχθή εγκλήματα των βρετανών κατά ενός λαού που πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος στην αντιφασιστική νίκη.

Ανεξάρτητα απ’ όλα τα παραπάνω (ή και εξ αιτίας όλων αυτών), ο Τσώρτσιλ πέτυχε το στόχο του, άσχετα αν αυτό το πάθος του στοίχισε την πρωθυπουργία. Το έργο του συνέχισαν από το ίδιο σημείο οι Άγγλοι Εργατικοί οι οποίοι φλερτάρισαν με το ενδεχόμενο να κηρύξουν την Ελλάδα «αποικία του Στέμματος» και λίγο αργότερα την κληροδότησαν στους υπερατλαντικούς συγγενείς τους.

Οι Έλληνες είναι από τους λαούς που παραμένουν προσκολλημένοι σε μια έννοια άγνωστη σε πολλούς: Την έννοια της ελευθερίας. Όπως ακριβώς το είπε ο Γάλλος ποιητής Πωλ Ελυάρ, εκείνες τις σκοτεινές μέρες «οι Έλληνες απέδειξαν ότι η λέξη “Ελευθερία” δεν μπορεί να μεταφρασθεί στα αγγλικά». Οι βρετανοί και οι αμερικάνοι δεν συγχώρησαν το «θράσος» ενός λαού που έχυσε ποταμούς αίματος για να μπορεί να καθορίζει μόνος τη μοίρα του. Γι αυτό τον τιμώρησαν με την εσχάτη των ποινών: του στέρησαν αυτό το ζωτικό για την ύπαρξη του αγαθό. Τελικά, η αγγλοσαξονική άποψη περί ελευθερίας επικράτησε στην Ελλάδα το 1944. Από τότε η χώρα «ελεύθερα» μετατράπηκε σε μια απέραντη Τρούμπα για να ανακουφίζεται ο 6ος στόλος και σ’ «ένα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι». «Ελεύθερα» είχαμε ανώμαλο πολιτικό βίο, εκλογές βίας και νοθείας, δικτατορία και «ελεύθερα» θυσιάστηκε το 40% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή την «ελευθερία» γεύθηκαν και οι λαοί του Βιετνάμ, της Χιλής, της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ… Από το 1989 μάλιστα η «ελευθερία» αυτή μεταφράστηκε και στα ρωσικά κι έτσι οι έφηβες ρωσίδες «ελεύθερα» πια ονειρεύονται να γίνουν πόρνες όταν μεγαλώσουν. Η πραγματική ελευθερία όμως, όπως την έψαλε ο Διονύσιος Σολωμός, δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο των αγγλοσαξόνων ιμπεριαλιστών. Θα τους τη διδάξουν οι λαοί και πρώτα απ’ όλα οι δικοί τους.

Η υποδούλωση της χώρας στον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό συνεχίζεται τα τελευταία 60 χρόνια. Όμως, καμιά κατοχή δεν διαρκεί για πάντα. Αργά ή γρήγορα το όραμα των «νικημένων» του Δεκέμβρη για «μια καινούρια Ελλάδα, της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό» θα βρει την τελική του δικαίωση.

Για τον «εμφύλιο» και τα αίτια του έχει γίνει τεράστια συζήτηση που ακόμα συνεχίζεται. Οι οπαδοί της αστικής ιδεολογίας επιμένουν να θεωρούν όσα έγιναν εμφύλια διαμάχη. Αργότερα και κάμποσοι «πρώην κι επόμενοι» αριστεροί ασπάστηκαν αυτή την άποψη κι έτσι οι μεν κατηγορούν τους δε ότι ήρξαντο χειρών αδίκων. Όμως, μια προσεκτική μελέτη των μέχρι σήμερα γνωστών ιστορικών πηγών δείχνει πως ο Δεκέμβρης δεν ήταν τίποτα άλλο από μια εισβολή ξένης δύναμης η οποία κατέλαβε τη χώρα, της επέβαλλε κυβέρνηση κουίσλιγκς και συνεχίζει να την εξουσιάζει (με τη βρετανική ή την αμερικανική εκδοχή της) μέχρι και σήμερα.

Τελικά, πέρα από την παράθεση εκτιμήσεων από τους «από δω» και τους «από κει», το ελληνικό δράμα του ματωμένου Δεκέμβρη αποδίδεται τελειότερα με μια λιτή και λακωνική φράση από τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο. Στο συγκλονιστικό «Ταξίδι στα Κύθηρα» μας δείχνει τη μετά από πολλά χρόνια συνάντηση δυο αντιπάλων. Και τότε ο αξέχαστος Διονύσης Παπαγιανόπουλος, ως «νικητής», λέει στον αλησμόνητο «ηττημένο» Μάνο Κατράκη:

«Μας έβαλαν και σκοτωθήκαμε. Χάσαμε και οι δυο»!

(Ενδεικτική) ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. C. M. Woodhouse: Το μήλον της Έριδος (The apple of discord), εκδ. Εξάντας, 1976
  2. Θανάση Δ. Σφήκα: Οι Άγγλοι Εργατικοί και ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα. Ο Ιμπεριαλισμός της «Μη-επέμβασης», εκδ. Φιλίστωρ, 1997
  3. Dominique Eudes: Οι καπετάνιοι, εκδ. Εξάντας
  4. Παύλου Πετρίδη (επιμέλεια): Στη δίνη του εμφυλίου πολέμου Σπάνια ντοκουμέντα του ΕΑΜ (1944-1947), εκδ. Προσκήνιο, 1998
  5. Φοίβου Οικονομίδη: Οι προστάτες: Η αληθινή Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, εκδ. Ορφέας, 1986
  6. Κομνηνού Πυρομάγλου: Ο Δούρειος Ίππος
  7. Βάσου Π. Μαθιόπουλου: Ο Δεκέμβριος του 1944, εκδ. «Νέα Σύνορα» Λιβάνη, 1994
  8. Δημήτρη Παρτσαλίδη: Διπλή αποκατάσταση της Εθνικής Αντίστασης, εκδ. Θεμέλιο, 1978
  9. Βασίλη Γ. Μπαρτζιώτα: Εθνική Αντίσταση και Δεκέμβρης 1944, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1983
  10. Νίκανδρου Κεπέση: Ο Δεκέμβρης του 1944, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1994
  11. Θανάση Χατζή: Η Νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε (1941-1945), εκδ. Παπαζήση, 1979
  12. Δ. Ζαφειρόπουλου: Ο Αντισυμμοριακός Αγών, χ. εκδ. 1956
  13. Χάγκεν Φλάισερ: Στέμμα και Σβάστικα. Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης, εκδ Παπαζήση, 1988
  14. Παύλου Δελαπόρτα: Το σημειωματάριο ενός Πιλάτου, εκδ. Θεμέλιο, 1978
  15. Τάσου Βουρνά: Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, εκδ. Αφοί Τολίδη, 1980.
  16. Σταύρου Αβδούλου: «Έτσι χάθηκε η νίκη», εκδόσεις Προσκήνιο, Αθήνα 1994


Συνέχεια...

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Ave Thryle! Campeones te salutant!

Σε απλά... Λατινικά:


Πειραιώτης ο νέος αυτοκράτορας της Ρώμης.


Στο Λάτιο γεννιέται μια νέα Αυτοκρατορία


Ακόμη και στη Ρώμη ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΗ υψώσαμε σημαία ΓΑΥΡΙΚΗ!



Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση.


Συνέχεια...

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2007

Για όνειρα που μας κρατάνε ξύπνιους


Μια σειρά «ποιήματα για όνειρα που μας κρατάνε ξύπνιους» θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το Σάββατο 1/12/2007 όσοι βρεθούν στην Ερμούπολη.

Η ομάδα δράσης zound systems studio που δραστηριοποιείται στο χώρο των εικαστικών και ψηφιακών τεχνών στο νησί της Σύρου, παρουσιάζει την ποιητική συλλογή «ή» του Αλέξη Δάρα που κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις «Ίδμων».

Η ξεχωριστή αυτή βραδιά θα πραγματοποιηθεί στην Πινακοθήκη Κυκλάδων στο Δήμο Ερμούπολης την 1η Δεκέμβρη στις 8.30΄ μ. μ. με την υποστήριξη του Πνευματικού Κέντρου Σύρου. Στην εναλλακτική αυτή παράσταση συμπράττει η «Μουσική Ομάδα Κρούσης» (Αλφρέδος Δεληβέρτης, Μιχάλης Λαμπρίδης, Λάμπρος Σακελλαρίου) που θα συνοδεύσει με κιθάρα, πιάνο και κρουστά τους performers που θα ερμηνεύσουν τον ποιητικό λόγο.

Στην εκδήλωση θα προβληθούν 10 βιντεοποιήματα βασισμένα σε ποιήματα της συλλογής. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακό καλλιτεχνικό πείραμα με συντελεστές ανεξάρτητους πολυτεχνίτες του ψηφιακού κόσμου, μουσικούς, video-artists, ηθοποιούς και άλλους που συνεργάστηκαν με τρόπο μοναδικά δημιουργικό, εμπνεόμενοι από τα ποιήματα του «ή».

Ορισμένα από τα ποιήματα που θα παρουσιαστούν έχουν γραφτεί στο νησί της Σύρου, στο οποίο ο Αλέξης Δάρας έχει ζήσει για δύο χρόνια, δουλεύοντας ως καθηγητής.


Μην το σκέφτεστε. Η εκδήλωση δε μπορεί να είναι προνόμιο μόνο των Συριανών. Η Σύρος είναι «ένα τσιγάρο δρόμος» από τον Πειραιά και τα δρομολόγια βολεύουν για ένα όμορφο Σαββατοκύριακο.


Συνέχεια...

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007

Απάντηση θα πάρουν ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΙ ΑΓΩΝΑ



free player from mysplayer.com

Πέρασαν ήδη 34 χρόνια από τότε που μια χούφτα στρατιωτικοί –με τη στήριξη και την βοήθεια των ΗΠΑ- έστρεψαν τα όπλα που τους έδωσε ο λαός για να τον προστατεύουν από τους εχθρούς του ενάντια στον ίδιο το λαό. Μας χωρίζουν 34 χρόνια από κείνες τις μέρες που ο λαός, με πρωτοπόρους τους νέους, έδειξε πως όπως στα μάρμαρα «κακιά σκουριά δεν πιάνει» έτσι δεν πιάνει «αλυσίδα στου ρωμιού και τ’ αγεριού το πόδι».
Πριν μιλήσουμε για τα γεγονότα που σημάδεψαν τον Νοέμβρη του ’73, είναι σκόπιμο να ξετυλίξουμε το κουβάρι των γεγονότων για να δούμε πώς φτάσαμε στην εξέγερση.

Μετά την απελευθέρωση από τους φασίστες κατακτητές, η Ελλάδα γίνεται με το αίμα και τη βία προτεκτοράτο της Βρετανίας και αργότερα των ΗΠΑ. Μα, παρά τη στρατιωτική νίκη τους και την εναλλαγή υποτακτικών κυβερνήσεων, οι ξένοι δεν καταφέρνουν να κάμψουν το πνεύμα αντίστασης των Ελλήνων. Έτσι, από το 1950 και μετά, καλπονοθευτικοί εκλογικοί νόμοι και «κοινοβουλευτικά» πραξικοπήματα προσπαθούν να διαιωνίσουν την κατάσταση. Μάταια. Οι Έλληνες μπορούν ν’ αναγνωρίσουν τους εχθρούς ακόμα κι όταν «μπαίνουν στην πόλη κρατώντας δώρα οι οχτροί». Η γενιά της Αντίστασης δίνει τη σκυτάλη στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη και τη γενιά του 1-1-4. Μετά την Ηλέκτρα και τον Μπελογιάννη έρχεται η σειρά του Σωτήρη Πέτρουλα να ποτίσει με το αίμα του το δέντρο της λευτεριάς. Η CIA και το παλάτι απεργάζονται νέα σχέδια ανωμαλίας για να προλάβουν τα χειρότερα. Η δικτατορία δεν μπορεί άλλο να φορά τη μάσκα του κοινοβουλευτισμού. Πρέπει να δώσει τη θέση της στους στρατιωτικούς. Έτσι, στις 21 Απρίλη 1967 ο φασισμός δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο.
Μέχρι τότε οι μόνοι τρόφιμοι των φυλακών και των τόπων εξορίας είναι οι κομμουνιστές. Τώρα είναι η σειρά και του αστικού πολιτικού κόσμου να «γίνει καλά» έτσι όπως το εννοεί η ομάδα των συνταγματαρχών. Σύμφωνα με το παραλήρημα του δικτάτορα Παπαδόπουλου, ο λαός είναι «ασθενής» που πρέπει «να δεθεί στο χειρουργικό τραπέζι», «να εγχειρισθεί» και να μπει «στον γύψο» μέχρι να γίνει «καλά». Πόσο θα κρατήσει η «επέμβαση» θα το αποφασίσει το «ιατρικό συμβούλιο» των συνταγματαρχών. Στη διάρκεια της 7χρονης «εγχείρησης» χιλιάδες πολίτες από όλες τις πολιτικές παρατάξεις συλλαμβάνονται και οδηγούνται σε φυλακές και ξερονήσια για να δοκιμάσουν τη «θεραπεία» των συνταγματαρχών. Η χώρα που γέννησε αξίες σαν την ελευθερία και τη δημοκρατία γίνεται τώρα πεδίο δράσης του σμπίρου, του χαφιέ, του καταδότη.
Μα ο λαός δεν υποτάσσεται εύκολα. Όσο κι αν όλα τα σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά, βρίσκει τρόπους αντίδρασης. Άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών και του πολιτισμού, πολιτικοί και απλοί πολίτες τραβούν το δρόμο της εξορίας ενημερώνοντας την Ευρώπη για ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Οι υπόλοιποι μέσα στη χώρα αρχίζουν να οργανώνονται ενάντια στο καθεστώς. Από τους πρώτους είναι και οι μαθημένοι σε διώξεις και έχοντες ήδη παράνομους μηχανισμούς κομμουνιστές.
Το 1973 έρχεται εγκυμονώντας πολλά γεγονότα…
Από τους πρώτους μήνες της νέας χρονιάς στις φοιτητικές σχολές επικρατεί ταραχή καθώς η χούντα θέλει να ξεμπερδεύει με όσους την αμφισβητούν. Οι μόνοι χώροι αμφισβήτησης και κριτικής στο καθεστώς είναι τα αμφιθέατρα όπου δάσκαλοι και φοιτητές επιμένουν να έχουν άποψη και τολμούν να την λένε. Το Φλεβάρη του 1973 τα πρώτα σύννεφα της καταιγίδας που έρχεται μαζεύονται πάνω από τη Νομική. Αν και οι κινητοποιήσεις σταματούν γρήγορα, όλα δείχνουν πως η αντίδραση των φοιτητών φουντώνει. Το καθεστώς προσπαθεί με βίαιες επιστρατεύσεις φοιτητών να πνίξει κάθε αντίσταση. Μάταια…

Ο Νοέμβρης μπαίνει κουβαλώντας «το νόημα πού’χει κάτι απ’ τις φωτιές». Τη σκυτάλη από τη Νομική παίρνουν τώρα οι φοιτητές του ΕΜΠ ζητώντας λύσεις στα φοιτητικά προβλήματα. Σύντομα φοιτητές κι από άλλες σχολές μαζεύονται στο Πολυτεχνείο.
Στις 14 Νοέμβρη στις 7 το απόγευμα αποφασίζεται η κατάληψη του Πολυτεχνείου. Το κίνημα αρχίζει να οργανώνεται. Φτιάχνεται Συντονιστική Επιτροπή κατάληψης. Σύντομα ξεκαθαρίζεται πως η λύση των φοιτητικών προβλημάτων συνδέεται άμεσα με την πτώση της χούντας. Οι φοιτητές στο μανιφέστο τους τονίζουν πως «τα προβλήματα σχετικά με τον εκδημοκρατισμό της Παιδείας και τη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος δε λύνονται χωρίς την αλλαγή της συγκεκριμένης πολιτικής καταστάσεως. Αρχίζοντας έτσι πολιτικό αγώνα, οι φοιτητές και οι Έλληνες εργαζόμενοι καλούν τον ελληνικό λαό να συσπειρωθεί γύρω τους, ν’ αγωνισθεί μαζί τους ως την τελική νίκη». Σαν νίκη θεωρούν την «άμεση παύση του τυραννικού καθεστώτος της Χούντας και την παράλληλη εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας» η οποία «συνδέεται αναπόσπαστα με την εθνική ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα που χρόνια στήριζαν την τυραννία στη χώρα μας….Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία». Έτσι, το αίτημα να πέσει η χούντα γίνεται κυρίαρχο. Στα πρώτα συνθήματα που ζητούν «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» προστίθενται κι εκείνα που απαιτούν «Δημοκρατία», «Έξω αι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ» και καλούν το λαό που πεινά να πάψει να προσκυνά τη χούντα.
Την Πέμπτη 15 Νοέμβρη η εξέγερση παίρνει παλλαϊκό χαρακτήρα. Στο Πολυτεχνείο τοποθετούνται μεγάφωνα, στήνεται πρόχειρο νοσοκομείο, κυκλοφορεί η «Εφημερίδα του Ελεύθερου Πολυτεχνείου». Οι φοιτητές σταματούν τα τρόλεϊ, τα λεωφορεία, τα αυτοκίνητα και γράφουν πάνω τους αντιδικτατορικά συνθήματα. Σύντομα, ο χώρος γύρω από το Πολυτεχνείο είναι γεμάτος κόσμο από κάθε γωνιά της Αθήνας. Άλλοι ενώνονται με τους φοιτητές. Άλλοι απλά φέρνουν φάρμακα, κουβέρτες, τρόφιμα, χρήματα.
Η χούντα αποφασίζει να χτυπήσει. Το πρώτο αίμα βάφει τους δρόμους. Ο πρώτος νεκρός είναι ένα αγόρι αγνώστων στοιχείων. «Αναρχικό» τον χαρακτηρίζουν οι φονιάδες. Ακολουθεί κι άλλος «αναρχικός» ετών 17…
Σύντομα, η αστυνομία ζητά τη βοήθεια του στρατού. Στις 2 τα ξημερώματα του Σαββάτου τανκς φτάνουν στην πύλη του Πολυτεχνείου. Ο χρόνος σταματά. Είναι εκείνα τα κρίσιμα δευτερόλεπτα ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Όλοι κρατούν την ανάσα τους. Οι φαντάροι τρέμοντας περιμένουν τη διαταγή να χτυπήσουν τ’ αδέλφια τους. Οι φοιτητές κρατούν κι αυτοί την ανάσα τους. Η Ιστορία κρατά την ανάσα της. Και τότε…

Και τότε γαλονάδες πέσαν γιε μου
Κι είδα να δέρνουν, να σφυροκοπάνε.
Μας λένε οι Τούρκοι, οι Βούλγαροι είναι εχθροί.
Μα τους Ρωμιούς Ρωμιοί να τους χτυπάνε;

Το πρωί του Σαββάτου το Πολυτεχνείο είναι άδειο, έρημο, καταστραμμένο. Μα δεν είναι νικημένο. Ανήκει πια στην Ιστορία. Είναι το σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα. Ένα μνημείο που θα θυμίζει σε όλους πως η αλήθεια και το δίκιο δεν πεθαίνουν. Πως «όσα γραπτά κι αν θα κάψουν στο φως δεν βάζουν φωτιά, όσες αλήθειες κι αν θάψουν λεύτερη μένει η καρδιά». Τα γεγονότα τρέχουν. Η χούντα σε λίγο θα πέσει. Προλαβαίνει όμως να διαπράξει το φριχτό έγκλημα εναντίον της Κύπρου. Ένα έγκλημα που σχεδιάστηκε κι αυτό από τα αφεντικά της τους αμερικάνους. Η μισή Κύπρος χαρίζεται στον Αττίλα με την ανοχή και τη συνενοχή των χουντικών «πατριωτών». Η αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού γεννά ελπίδες αλλαγής προς την πρόοδο. Όμως, ο αγώνας που κάποιοι θεωρούν δικαιωμένο, ακόμα συνεχίζεται.

Σήμερα, ο αγώνας για το ψωμί συνεχίζεται καθώς πάνω από δυο εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Πάνω από μισό εκατομμύριο νέοι σύμφωνα μόνο με τα επίσημα στοιχεία είναι καταγεγραμμένοι άνεργοι. Τα περήφανα γηρατειά του ΙΚΑ ζουν με μέσο ημερήσιο εισόδημα 11,5 ευρώ. Οι υπόλοιποι παλεύουν για μισθούς πείνας βλέποντας καθημερινά το εισόδημα τους να συρρικνώνεται για να διογκωθούν οι καταθέσεις στην Ελβετία μιας χούφτας εκδοτών, μεγαλοεργολάβων και αεριτζήδων.
Ο αγώνας για την Παιδεία κοντεύει να πάρει αμυντικό χαρακτήρα υπεράσπισης του κουτσουρεμένου χαρακτήρα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Μόλις 70.000 τελειώνουν το Λύκειο σε σύγκριση με τις 120.000 της περασμένης δεκαετίας. Τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια διπλασιάζουν τα κέρδη τους χρόνο με το χρόνο. Μετά από 40 και πλέον χρόνια, το αίτημα του 15% για τη Παιδεία κοντεύει να εκπληρωθεί κατά το 1/3: την κάλυψη μόλις του 5% του προϋπολογισμού. Αιτία; Οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες για να στέλνονται τα στρατευμένα ελληνόπουλα να επιβάλλουν την τάξη των ΗΠΑ σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Ούτε ο αγώνας για Ελευθερία δικαιώθηκε. Το αντίθετο. Χρόνο το χρόνο οι κυβερνώντες μιμούνται τα έργα των χουντικών με αντεργατικούς νόμους, με καταστολή στηριγμένη σε βασιλικά και χουντικά διατάγματα.

Σήμερα, όπως και σε κάθε καμπή της Ιστορίας, πολλοί προσπαθούν να βάλλουν τις λαϊκές εξεγέρσεις σε μουσείο για να απονευρώσουν το χαρακτήρα τους. Θέλουν να μας πείσουν για «το τέλος της Ιστορίας» να μας πουν ότι στη σημερινή «πολυπλοκότητα» οι οργανωμένες αντιδράσεις στις αντιλαϊκές πολιτικές είναι ανέφικτες και εκτός τόπου και χρόνου. Ποντάρουν στη συσώρευση των ατομικών προβλημάτων που εμποδίζουν πολλούς να αντιληφθούν τους αίτιους και να εκφράσουν έμπρακτα τη διαμαρτυρία τους. Μιλούν για το εφικτό και το ανέφικτο. Κοινή συνισταμένη των προσπαθειών τους και τότε και τώρα είναι ο τρόμος τους για το ξύπνημα των λαϊκών αντιδράσεων.

Η λαϊκή εξέγερση του Νοέμβρη δεν ήταν μια ξαφνική ενέργεια ξεκομμένη στο χώρο και το χρόνο. Η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» ήταν ώριμο τέκνο της ανάγκης. Συνέχεια των ηρωικών αγώνων για εθνική ανεξαρτησία που δόθηκαν στα βουνά της Αλβανίας και στα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας. «Παιδί» της περήφανης γενιάς της εθνικής αντίστασης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ. Πήρε τη σκυτάλη από τη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, τη γενιά του «1-1-4». Τα συνθήματα και τα αιτήματα είναι ίδια. Δίπλα στο «ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» εντονότατη ήταν η λαϊκή απαίτηση του Νοέμβρη για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία. Να φύγουν «αι ΗΠΑ» και το ΝΑΤΟ ζητούσαν τότε. Με άλλα λόγια, να σταματήσει κάθε ξένη ανάμιξη στα εσωτερικά της χώρας και να μπορεί ο ελληνικός λαός να είναι κυρίαρχος και νοικοκύρης στον τόπο του. Το ίδιο ισχύει ακόμα περισσότερο και σήμερα.

Για δεκαετίες, πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν πως η εξέγερση ήταν αυθόρμητη, δηλαδή κάτι σαν μια εκδήλωση αγανάκτησης που απλά πήρε άλλη τροπή εξ αιτίας της βίαιης καταστολής της από τη χούντα. Το μόνο αυθόρμητο ήταν το μαζικό αγκάλιασμα της φοιτητικής εξέγερσης απ’ όλο το λαό επειδή ακριβώς ήταν σάρκα από τη σάρκα των δικών του αγώνων και αιτημάτων.

34 χρόνια τώρα πολλοί προσπάθησαν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τη σημασία της εξέγερσης του Νοέμβρη. Άλλοι προσπάθησαν να καπηλευθούν τα οράματα του. Άλλοι προσπάθησαν να τον μετατρέψουν σε επέτειο με φανταχτερές φιέστες ώστε να γίνει άλλη μια γιορτή άλλη μια κατάθεση στεφανιού. Άλλοι προσπάθησαν να αμαυρώσουν την επέτειο με βανδαλισμούς. Κοινός στόχος όλων τους είναι να ξεχαστεί ο αγώνας και η θυσία του λαού για ένα καλύτερο αύριο. Να ξεχαστούν οι υπεύθυνοι του εγκλήματος κατά της Ελλάδας και της Κύπρου. Οι αμερικάνοι που χρόνια τώρα με κάθε τρόπο απαιτούν από τις ελληνικές κυβερνήσεις να σταματήσει η ματοβαμένη σημαία του Πολυτεχνείου να βαδίζει κάθε χρόνο προς το λημέρι του εγκληματία, την αμερικάνικη πρεσβεία. Θέλουν να ξεχάσουμε τα εγκλήματα που έκαναν σε βάρος μας για να δεχόμαστε ευκολότερα τα νέα τους εγκλήματα σαν αυτά που διέπραξαν κατά των λαών της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ.
Μάταια. Στο πείσμα όλων τους, το Πολυτεχνείο δεν μπαίνει σε μουσεία, δεν γίνεται άλλη μια επέτειος. Συνεχίζεται και πρέπει να συνεχίζεται από τους νέους κι απ’ όλους εκείνους που παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον ξέροντας πως αυτό «το Μέλλον δεν θα’ρθεί από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς.


ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

1. ΚΟΜΝΗΝΟΣ Διομήδης του Ιωάννου, ετών 17, μαθητής. Σκοτώθηκε έξω από το Πολυτεχνείο στις 16/11, ώρα 22.15΄.
2. ΦΑΜΕΛΟΣ Βασίλειος του Παναγιώτου. Ετών 26. Σκοτώθηκε κοντά στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως στις 16/11 από σφαίρα.
3. ΕΓΚΕΛΕΝΤ Τόριλ, Νορβηγίδα σπουδάστρια. Σκοτώθηκε στην πλατεία Αιγύπτου στις 16/11, ώρα 23.30΄.
4. ΣΑΜΟΥΡΗΣ Γεώργιος του Ανδρέα, ετών 22, σπουδαστής. Σκοτώθηκε στις 16/11 τα μεσάνυχτα σε άγνωστο σημείο.
5. ΣΠΑΡΤΙΔΗΣ Αλέξανδρος του Ευστρατίου, ετών 16, μαθητής. Σκοτώθηκε στην οδό Κότσικα στις 17/11, ώρα 10.30΄.
6. ΚΑΡΑΜΑΝΗΣ Μάρκος του Δημητρίου, ετών 23. Σκοτώθηκε σε πολυκατοικία της Πατησίων στις 17/11, ώρα 10.30΄.
7. ΚΑΡΑΚΑΣ Βασίλειος, ετών 43. Σκοτώθηκε στην πλατεία Αιγύπτου από σφαίρα στις 17/11, ώρα 13.00.
8. ΜΠΕΚΙΑΡΗ Βασιλική του Φωτίου, ετών 17. Σκοτώθηκε στην ταράτσα του σπιτιού της στις 17/11, ώρα 12.30΄.
9. ΘΕΟΔΩΡΑΣ Δημήτριος του Θεοδώρου, ετών 6. Σκοτώθηκε σε οδό στου Ζωγράφου από στρατιώτες που βρίσκονταν στο ναό του Αγίου Θεράποντος, στις 17/11, ώρα 13.30΄.
10. ΓΕΡΙΤΣΙΔΗΣ Γεώργιος του Αλεξάνδρου, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Σκοτώθηκε στις 17/11, ώρα 12.15΄από αδέσποτη σφαίρα άρματος ενώ βρισκόταν σε υπηρεσία στα Νέα Λιόσια.
11. ΜΑΡΚΟΥΛΗΣ Νικόλαος του Πέτρου, ετών 25. Σκοτώθηκε από άρμα στην πλατεία Βάθης στις 17/11, ώρα 11.00.
12. ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗΣ Στυλιανός, ετών 19, εργάτης. Τραυματίστηκε θανάσιμα μπροστά στον κινηματογράφο «Ελληνίς» στις 17/11, ώρα 10.00 από σφαίρα άρματος.
13. ΚΟΥΜΠΟΣ Ανδρέας του Στεργίου, ετών 63. Τραυματίστηκε σοβαρά από σφαίρα άρματος και πέθανε στην οδό Καποδιστρίου στις 18/11, ώρα 11.00.
14. ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ Μιχαήλ το Δημητρίου, ετών 20. Σκοτώθηκε Πατησίων και Στουρνάρα από σφαίρα πυροβόλου όπλου στο κεφάλι στις 18/11, ώρα 13.30΄.
15. ΠΑΝΤΕΛΕΑΚΗΣ Κυριάκος του Δημητρίου, ετών 45, δικηγόρος. Τραυματίστηκε από σφαίρα άρματος στην οδό Γλάδστωνος στις 18/11, ώρα 12.40΄και πέθανε αργότερα.
16. ΚΟΝΤΟΜΝΑΡΗΣ Σπύρος, δικηγόρος. Πέθανε από αέρια που έριχνε η αστυνομία στις 16/11.
17. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ Αικατερίνη, ετών 75. Τραυματίστηκε σοβαρά από αδέσποτο βλήμα άρματος στις 17/11, ώρα 11.00΄και πέθανε αργότερα.
18. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Δημήτριος, ετών 60, ιδιωτικός υπάλληλος. Πέθανε από συγκοπή καρδιάς εξ αιτίας των αερίων.



Συνέχεια...

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007

Mature rock power 44 y. o.


Δύσκολη μέρα σήμερα για ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ.
Όσο και να πεις, η 44η φορά που αντικρύζεις αυτή την ημερομηνία ξυπνά αναμνήσεις και φέρνει μελαγχολία για κείνα που πέρασαν. Πότε πέρασαν τα άτιμα;
Καταλαβαίνεις πως κι αν είσαι Rock, μόνο εσύ το ξέρεις. Οι άλλοι βλέπουν απέναντι τους ένα μεσήλικα. Το μόνο που σε παρηγορεί είναι να ονομάζεις τον εαυτό σου «mature rock power» και «παππού της Rock» (τρομάρα σου), αν και όλα αυτά μοιάζουν παρηγοριά στον άρρωστο

Η αναπόφευκτη μελαγχολία της ημέρας αντιμετωπίστηκε με μια μουσική αναδρομή στα παλιά με συνδετικό κρίκο κυρίως το Βασίλη (ένας είναι ο Βασίλης) ο οποίος μας μεγάλωσε και μάλλον θα μας γηροκομήσει κιόλας. Έτσι προέκυψε το μουσικό θεματάκι που μπορείτε ν’ ακούσετε.
Εύχομαι να μη σας μελαγχολήσει όσο εμένα.



free player from mysplayer.com


Συνέχεια...

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2007

Ο άρχοντας των πράσινων δαχτυλιδιών


Είμαστε πια στην τελική ευθεία για το μεγάλο ντέρμπι. Όχι αυτό ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Ούτε εκείνο ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Η «μητέρα των μαχών» είναι αυτή ανάμεσα στο «φως και το σκότος», την «πρόοδο και τη συντήρηση», τον «εκσυγχρονισμό και τον παλαιοκοματισμό». Με δυο λόγια, Γιώργος Παπανδρέου vs Ευάγγελου Βενιζέλου.
Οι δυο διεκδικητές του δαχτυλιδιού για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μελλοντικά την πρωθυπουργία της χώρας προσπαθούν να πείσουν αυτούς που θα πάνε να ψηφίσουν για την αριστεροσύνη και την προοδευτικότητα τους. Σε περίπου μια εβδομάδα θα ξέρουμε ποιος κατάφερε να περάσει ως ο λιγότερο δεξιός και θα ανακηρυχθεί «άρχοντας των πράσινων δαχτυλιδιών». Θα ξέρουμε επίσης και το βαθμό της ενότητας της αξιωματικής "αντιπολίτευσης"
Το Αμετανόητο blog θέλοντας να συνδράμει την προσπάθεια και των δυο, συγκέντρωσε και παρουσιάζει ηχητικά ντοκουμέντα των δυο υποψηφίων τα οποία θα μπορούν να κάνουν «σκονάκι» όσοι την άλλη Κυριακή πάνε να ψηφίσουν τον ένα ή τον άλλο. Χαρείτε τα.


free player from mysplayer.com


Συνέχεια...