Blogging for money ή money for (selling) nothing;

Η παρακάτω ιστορία αποτελεί μνημείο «ελευθερίας του λόγου» και θάκανε κι αυτόν ακόμα τον Γιόζεφ Γκαίμπελς να ριγήσει συγκινημένος από τα βάθη της κόλασης.

Το στόρι:

Σε site «ελεύθερης γνώμης» δημοσιεύεται συνέντευξη στελέχους διαφημιστικής εταιρίας. Λίγες μέρες μετά, στη στήλη σχολίων blogger αφήνει ένα σχόλιο στο οποίο εκφράζει την αισθητική αντίθεση στο πνεύμα της συγκεκριμένης διαφημιστικής εταιρίας. Σωστή ή όχι, είναι μια άποψη από κείνες που συνήθως πυροδοτούν συζητήσεις υποστηρικτών ή διαφωνούντων.

Η συνέχεια:

Η ομάδα των «ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών μπλόγκερς» επικοινωνεί με τη συγγραφέα του σχολίου και της ζητά να αφαιρέσει το σχόλιο επειδή είναι προσβλητικό και συκοφαντικό (προσέξτε «δημοκρατία»: δεν της το κόβουν, της ζητούν να το ΚΟΨΕΙ Η ΙΔΙΑ). Εκείνη αρνείται επικαλούμενη το δικαίωμα της γνώμης και τη δυνατότητα αντιλόγου. Σε λίγα λεπτά το σχόλιο κατεβαίνει και ο επιχειρούμενος διάλογος μετατρέπεται ξανά σε μονόλογο νεκροταφείου (Ναι! Σωστά καταλάβατε. Έκλεισε η δυνατότητα σχολιασμού στο συγκεκριμένο θέμα).

Τα συμπεράσματα:

1 Ελευθερία άποψης υφίσταται μόνο αν οι απόψεις σας ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ με τις δικές μας. Αν όχι, είστε μίζεροι και βδελυροί συκοφάντες.

2 Τώρα που το blogging έγινε «μόδα» και οι bloggers «κίνημα» δε μας χαλάει να φιλάμε το χέρι (= ελεύθερη άποψη) που (προς το παρόν) δεν μπορούμε να δαγκώσουμε. Τους ενσωματώνουμε μια χαρά στα μέτρα του κοπαδιού φροντίζοντας διακριτικά να ξεκόβουμε τα «κατσίκια».

3 Ακόμα και στο «ελεύθερο» και «ερασιτεχνικό» διαδίκτυο μπορούμε να προβάλουμε τις «αξίες» της πλαστικής κοινωνίας οι οποίες είναι θέσφατα και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

4 Μην έχετε ενοχές. Λογοκρίνετε ελεύθερα. Υπάρχει και «ιδεολογική» τεκμηρίωση από το δημιουργό του site «ελεύθερης γνώμης» ο οποίος λίγους μήνες πριν δήλωνε:

«... Η διαδικτυακή έκρηξη είναι ακόμη πιο σαρωτική από ό,τι έχουμε συνειδητοποιήσει -κάθε απόπειρα λογοκρισίας δεν αφορά πια τον λογοκριμένο, χαρακτηρίζει μόνο τον λογοκριτή. Αυτό είναι μια μεγάλη στιγμή στην ιστορία της έκφρασης, ένα είδος εφαρμοσμένης αναρχίας με την καλή έννοια: όλοι λένε αυτό που θέλουν, όπως θέλουν, όποτε θέλουν. Κι αυτό ιστορικά δεν έχει γυρισμό, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει. Μας αρέσει; Μάλλον ναι υπό όρους... όχι σε όλες τις λογοκρισίες. Τότε που υπήρχαν πέντε εφημερίδες και δύο κρατικά κανάλια, αυτό το σύνθημα είχε νόημα. Τώρα δεν έχει κανένα. Επιπλέον: αυτό δίνει χώρο στα ανώνυμα φασιστοειδή και στους ανώνυμους λούμπεν να δράσουν ανενόχλητοι. Άσε που ούτε η λέξη "λογοκρισία" είναι κυριολεκτική πια. Αν διαγράψω ένα φασίζον ρατσιστικό σχόλιο από το μπλοκ μου, δεν στερώ πια από κάποιον την ελευθερία να το εκφράζει. Μπορεί να το εκφράσει σε χιλιάδες άλλους τόπους. Απλώς δεν θέλω να κοπρίσει το σπίτι μου. Απλώς του βάζω πόρτα. Απλώς διαλέγω με ποιους πάω και ποιους αφήνω. Υπό αυτή την έννοια, είμαι υπέρ της "λογοκρισίας". Όταν κάτι με προσβάλλει ή με ενοχλεί, το σβήνω. Χωρίς ανεδαφικές ενοχές. Και αυτό κάνουν όλοι, είτε το παραδέχονται είτε όχι. Και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Η λογοκρισία είναι ένα πρόβλημα ξεπερασμένο στον δυτικό κόσμο. Άλλα είναι τα προβλήματά μας».

Μπουμπούκι ο μπαγάσας, ε;

Το συμπέρασμα:

Άσε μας ρε ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΕ που ανακάλυψες τώρα την Αμερική! Λες και το σύστημα θα σου πρόσφερε απλόχερα τα υλικά για να το υπονομεύσεις. Αυτά μπορεί να σου τα πουλήσει (όταν δεν έχει άλλο προϊόν για εκποίηση) αλλά ΤΣΑΜΠΑ δε θα στα δώσει ΠΟΤΕ!!! Προς το παρόν επιχειρεί το Blogging for money για να κερδίσει money for (selling) nothing.

---

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι ένα σχόλιο στο ποστ «LIFO, πόσο free press είσαι?» όπου η NIEMANDSROSE διηγείται την περιπέτεια της. Προτίμησα να τα πω ως εισαγωγή πριν το δείτε.

Συνέχεια...

Για τη μεγάλη αριστερά της μαστούρας

Οι απολογητές της αστικής δημοκρατίας λένε πως στο κοινοβούλιο εκλέγονται οι καλύτεροι και οι ικανότεροι. Ανάμεσα, λένε, σε πολλούς ικανούς ο λαός επιλέγει τους άριστους.

Ένας από τους 300 άριστους έλληνες είναι ο Γρηγόρης Ψαριανός. Από χθες και επίσημα μέλος της βουλής. Ο κύριος αυτός, καλυπτόμενος πλέον πίσω από τη βουλευτική ασυλία, μπορεί άνετα να προπαγανδίζει τη μαστούρικη ιδεολογία του χωρίς καμία συνέπεια.

Σημειολογικά, μια μέρα πριν την επίσημη ανακήρυξη των βουλευτών ο «επαναστάτης» Γρηγόρης εμφανίστηκε σε μια καλά σκηνοθετημένη εκπομπή του Μέγκα για να μας πείσει πως τα ναρκωτικά δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο και να επιχειρηματολογήσει υπέρ της Καλαματιανής φούντας σε σχέση με τις άλλες ποικιλίες. Μάλιστα ο δημοσιογράφος που του έκανε τη συνέντευξη «απορούσε» με την ειρωνεία πως οι αστυνομικοί της βουλής θα οφείλουν να στέκονται προσοχή στο πέρασμα του.
Ο νέος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται να δυναμώσει το μπλοκ των κοινοβουλευτικών που μάχονται για μια καλύτερη ελλάδα μέσα από την απελευθέρωση των ναρκωτικών που θα κρατούν σε αφασία τους πολίτες της. Τώρα πια ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δε θα νοιώθει τόσο μόνος όταν από τα έδρανα της βουλής θα μάχεται για την καλλιέργεια μαριχουάνας στα μπαλκόνια μας. Πιθανόν μαζί με το νέο «εθνοπατέρα» να ξεκινήσουν καμπάνια για τη νομιμοποίηση τους. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τόσο κάθετα αντίθετο με τις κρατικοποιήσεις, θα μπορούσαμε να μιλάμε για τη δημιουργία μιας νόμιμης κρατικής επιχείρησης (με την ομπρέλα της βουλής των ελλήνων) παραγωγής «αγνής» φούντας με δοκιμαστές που θα εγγυώνται την ποιότητα της (σκεφτείτε λίγο το σλόγκαν: «το χασισάκι που προτιμούν οι βουλευτές»). Έτσι για να χτυπήσουν επιτέλους και τα βρώμικα κυκλώματα των παράνομων ναρκεμπόρων.

Εύγε στο νέο μέλος του κοινοβουλίου. Εύγε και στο κόμμα του τον ΣΥΡΙΖΑ που τολμά να δίνει γροθιές στο κατεστημένο και να μπαίνει μπροστάρης σε αγώνες και κινήματα της νεολαίας όπως το κίνημα του άρθρου 16, το κίνημα των bloggers και, τώρα, το κίνημα των επαναστατών της φούντας. Για τη μεγάλη αριστερά της μαστούρας.
Ίσως, τελικά, το παρακάτω φωτομοντάζ που έφτιαξε η ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από το blog σαλάτα εποχής θα πρέπει να γίνει η κυρίαρχη πολιτική αφίσα του ΚΚΕ το επόμενο διάστημα.

Συνέχεια...

Στήριγμα της «σεμνότητας» και της «ταπεινότητας»

Αρκετοί χάρηκαν που στις εκλογές πολλά αντιαισθητικά πρόσωπα απέτυχαν να εκλεγούν. Πράγματι, σε όποια ιδεολογική πλευρά κι αν ανήκει κάποιος, μόνο λύπη δεν ένοιωσε με την αποτυχία επανεκλογής της Μαριέτας Γιαννάκκου, του Νικολόπουλου, του Καλού, του Χριστοδουλάκη και πολλών άλλων.
Ωστόσο τη δική μας ευφορία από τις παραπάνω εξελίξεις σκίασε η εκλογή ενός συγκεκριμένου προσώπου που (και πάλι ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές προτιμήσεις) προσβάλει την αισθητική μας και το περί δικαίου αίσθημα.

Ποιο είναι αυτό το πρόσωπο;

Κάποτε εμφανιζόταν ως «δημοσιογράφος». Ήταν από τους προδρόμους των μεσημεριανών κουτσομπολίστικων εκπομπών με την «πρωτοποριακή» για την εποχή αθλιότητα που λεγόταν «Κεντρί». Είναι βαμμένη με το αίμα ενός ανθρώπου τον οποίο διαπόμπευσε δημόσια χωρίς αποδεικτικά στοιχεία αναγκάζοντας τον να καταπιεί φυτοφάρμακο προτού τον δει το πανελλήνιο σε ζωντανή μετάδοση να κατηγορείται ως στυγνός παιδεραστής της ίδιας της ανήλικης κόρης του (η οποία παρουσίαζε νοητικά προβλήματα).
Τι κι αν το κοντινό περιβάλλον του αλλά και οι γείτονες που εμφανίστηκαν επώνυμα διέψευδαν την «αποκάλυψη»; Τι κι αν οι αστυνομικές αρχές εκδήλωναν άγνοια επί του θέματος και δεν είχαν στοιχεία που να τεκμηριώνουν τη «θηριωδία»; Εκείνη, στηριγμένη σε καταγγελίες ανώνυμων θρασύδειλων, επέμεινε να τραβήξει τη χυδαιότητα ως το τέλος. Ο φτωχοδιάβολος έβαλε τραγικό τέλος στη ζωή του. Δεν προσήλθε ποτέ στο δικαστήριο για να αποδειχθεί η αθωότητα ή η ενοχή του.
Το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο στον ΑΝΤ1 που φιλοξενούσε το «Κεντρί» και η εκπομπή σταμάτησε.
Η κυρία δεν το έβαλε κάτω. Παντρεύτηκε επιχειρηματία της Πάτρας και άρχισε να αρθρογραφεί σε τοπικές συντηρητικές εφημερίδες απ’ όπου υπερασπιζόταν τη… δημοσιογραφική δεοντολογία. Τελικά, την «κέρδισε» η πολιτική.
Η Νατάσα Ράγιου απέσπασε τις ψήφους αρκετών Αχαιών και σήμερα είναι μέλος του κοινοβουλίου με τη σημαία της ΝΔ. Είναι ένα από τα 152 στηρίγματα της κυβέρνησης της «σεμνότητας» και της «ταπεινότητας».

Ντροπή σε όλους μας μα πιο πολύ σ’ εκείνους.

Συνέχεια...

Διαblogικό W.C.

Πριν λίγο καιρό είχα μια διαφωνία μ’ ένα τύπο που ερχόταν και αφόδευε σε ξένα blogs κρατώντας το δικό του «αποστειρωμένο».
Η επαφή μου με τα ιντερνετικά απόβλητα μου έδωσε τη φοβερή ιδέα. Να φτιάξω ένα post σε μορφή διαblogικής τουαλέτας όπου ο καθένας θα μπορεί να αφοδεύει ιντερνετικά κρατώντας καθαρό το δικό του blog.
Και ιδού!
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε.
Αφήστε εδώ το σχόλιο σας για όποιον δεν χωνεύετε αλλά δε θέλετε να του το πείτε από το «σοβαρό» σας blog. Δεν πρόκειται να σας ενοχλήσει κανείς.
Αλλά… μην περιμένετε από μένα να σας κάνω τον καθαριστή. Στο post αυτό δεν πρόκειται να απαντήσω, σχολιάσω, «καθαρίσω» καμιά ακαθαρσία.

Συνέχεια...