Σύρος: Η αρχόντισα του Αιγαίου

Ένα μικρό οδοιπορικό σ' έναν επίγειο παράδεισο...
Όσοι δεν μπορούν να τον δουν από κοντά,
ας παρηγορηθούν με αυτό

Συνέχεια...

Το ταξίδι στο Αιγαίο, πια, δεν έχει σημασία. Μόνο κόστος

Τέτοιες μέρες κάποτε συνηθίζαμε να κάνουμε διακοπές και ταξιδάκια στο κοντινότερο «άγνωστο, δικό μας» νησί. Σήμερα, λίγο η οικονομική στενότητα, λίγο οι υποχρεώσεις, λίγο «ο κακός μας ο καιρός» τέτοια ταξίδια μοιάζουν για τους πολλούς όνειρα θερινής νυκτός. Για τους άλλους, είναι κάτι που πρέπει να γίνει για «να είμαστε in».
Τη μελαγχολία των ημερών τη μεγάλωσε ένα άρθρο του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου στη SportDay. Ο συγγραφέας αναπολεί τις «μέρες της αθωότητας» για τους άνω των 35 αντικρίζοντας τη σκληρή πραγματικότητα του σήμερα.
Το αντιγράφουμε για να θυμούνται οι παλιοί και να αναρωτιούνται οι νεότεροι:

«Κάποτε, το καλοκαιρινό ταξίδι στα νησιά ήταν μία μεγάλη περιπέτεια και φυσικά ένα μεγάλο κομμάτι της αιγαιοπελαγίτικης μυθολογίας. Μιας μυθολογίας που ήθελε τα πράγματα φθηνά, απλά, άβολα πολλές φορές, ασυνήθιστα, γοητευτικά και μυστηριώδη, άλλες φορές βρόμικα ή «καθυστερημένα», να βρίσκονται εκτός των κεκτημένων του τεχνολογικού πολιτισμού ενός αστικού κέντρου της ηπειρωτικής χώρας (τόσο «πρωτόγονου» που δεν είχε ακόμη ανακαλύψει τα κινητά τηλέφωνα).
Μιας μυθολογίας που ήθελε τα πράγματα γνήσια ή σε κάποιες περιοχές, που ανακάλυπταν ένα «κομπιναδόρικο» τρόπο τουριστικής ανάπτυξης, παράταιρα λουστραρισμένα. Με ένα λούστρο που εξυπηρετούσε το τρίπτυχο του sea, sex, sun. Τότε, βολευόσουν στο κατάστρωμα με τον υπνόσακο που είχες αγοράσει από το Μοναστηράκι, βρίσκοντας εκείνο το απάγκιο που θα σου επέτρεπε να ανάβεις με τον Zippo το άφιλτρο τσιγάρο, που θαύμαζε η γκομενίτσα και έτρωγε ο θαλασσινός αέρας.
Δεν έκανες τηλεφωνικές κρατήσεις ή κρατήσεις μέσω Διαδικτύου, γιατί το πρώτο ήταν «κυριλέ» και ασύμβατο με τα 18 ή τα 22 σου χρόνια και το δεύτερο δεν υπήρχε ακόμη. Ο σχεδιασμός του ταξιδιού ήταν κάτι σχετικό, αφού πολλές φορές κατέληγες σε άλλο νησί από εκείνο που είχες στον νου σου όταν έμπαινες στο πλοίο. Τότε, έκανες 40 ώρες για να φθάσεις στην Κάρπαθο και είχες αρμυρίκι με το όνομά σου, στην Τήλο. Τότε, τα σαλόνια των πλοίων ήταν ο «Νεάτερνταλ» της διακόσμησης εσωτερικών χώρων, ενώ οι καμπίνες ήταν για τις οικογένειες που είχαν μικρά παιδιά ή για τους ηλικιωμένους. Τότε, το ταξίδι κράταγε τόσο όσο να ονειρευτείς τη ζωή σου έπειτα από σένα και το έκανες γιατί θυσίαζες την αγνότητα μιας ηλικίας στον καθωσπρεπισμό εκείνης που ερχόταν. Τότε, από τα καράβια ζήταγες ελάχιστα και τα πλήρωνες ακόμη λιγότερα.
Τώρα, η ανάπτυξη, ο ανταγωνισμός και η εξέλιξη έχουν κερδίσει το παιχνίδι και έχουν αλλάξει τα πάντα. Σε κανένα νησί, πια, δεν υπάρχουν κρυφοί παράδεισοι. Ή, αν υπάρχουν, έχουν καταγραφεί και περιμένουν τη σειρά τους για αξιοποίηση. Κάποτε μπορούσαμε να κρυφτούμε στα νησιά, αλλά αυτά τώρα δεν μπορούν να κρυφτούν πουθενά.
Είναι περικυκλωμένα από ένα πυκνό δίκτυο γραμμών, που διασφαλίζει τη συχνή επικοινωνία με την ηπειρωτική Ελλάδα, μόνο σε εκείνα τα νησιά που αποτελούν «αγαπημένους» και -φυσικά- κερδοφόρους προορισμούς. Από τις 84 γραμμές του ακτοπλοϊκού δικτύου του Αιγαίου, οι 57 χρηματοδοτούνται από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και το Υπουργείο Αιγαίου, το οποίο ελέγχει και 9 γραμμές επιπλέον. Μόλις 18 γραμμές είναι εκείνες που είναι πλήρως απελευθερωμένες και αποτελούν το 21,4% του συνόλου των γραμμών, αλλά συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος της «πίτας» του τζίρου από την κίνηση επιβατών και οχημάτων.
Στις γραμμές που αναχωρούν από τον Πειραιά, τις οποίες εκμεταλλεύονται 5 εταιρείες (που μπορεί σύντομα να περιοριστούν σε 3), μετακινούνται 12 εκατομμύρια επιβάτες. Οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτό το «φιλέτο» των 18 γραμμών, εκμεταλλεύτηκαν με τον καλύτερο τρόπο την απελευθέρωση των ναύλων και τα κέρδη τους αυξήθηκαν μέχρι 110%, ενώ οι προοπτικές είναι ακόμη ευνοϊκότερες. Βέβαια, τα καινούργια πλοία έχουν τόσο σχέση με τα παλιά όσο το υβριδικό αυτοκίνητο της Lexus με το 2CV. Τώρα πας παντού πολύ γρήγορα και με ασφάλεια.
Η περιπέτεια έχει επικεντρωθεί στην προσπάθεια εξασφάλισης εισιτηρίου επιστροφής για το αυτοκίνητο και το μεγάλο πρόβλημα είναι να μην έχει σήμα το κινητό στην περιοχή που βρίσκεσαι. Τώρα το ταξίδι είναι προϊόν προς κατανάλωση και υπάγεται σε συγκεκριμένους κανόνες. Τώρα την εποχή του ανταγωνισμού, που λειτουργεί «προς όφελος» του καταναλωτή, οι εταιρείες ανεβάζουν τις τιμές κάθε ηλιοβασίλεμα ή έπειτα από κάθε δεύτερο γκρουπ Κινέζων που έρχονται να παντρευτούν στη Σαντορίνη.
Μέσα σε 3 χρόνια οι τιμές έχουν αυξηθεί μέχρι και 50%, έτσι που μπορεί μία τετραμελής οικογένεια με αυτοκίνητο να πληρώσει μέχρι και 600 ευρώ. Πολλά λεφτά για να δείξεις στα παιδιά σου πώς έγιναν οι τόποι που κάποτε ονειρεύτηκες και μάλιστα γρήγορα και με ασφάλεια».

Συνέχεια...